یادداشت هایی از کابل

یادی از یک لحظه پرمخاطره

2009-06-28T04:54:06Z

در قسمت اول مالستان، وقتی از سوزناله ناهور جدا میشی به گردنه پرارتفاعی می‌رسی که اسمش است "ایسپی کوتل" (سفید کوتل). ارتفاعش از آجیگک کمتر نیست اما بسیار پیچ در پیچ است. آنقدر باید بپیچی که سرت بچرخه و بسیار شانس داشته باشی که به ته دره سقوط نکنی. وقتی به سر کوتل رسیدم، دیدم سرک با وضعیت بدی روبروست. شب گذشته‌اش باران سنگین باریده بود و سیل به حد کافی سرک را راه راه کرده و خیلی از قسمت‌ها را از شدت سیل حفر شده بود. چاره‌ای جز این نداشتم که آرام آرام حرکت کنم. در پیچش‌گاهی رسیدم که سراشیبی تند بود و بریک پیش روی و پشت سر هر دو را فشار داده گرفتم. لاستیک موترسیکل تا دو متر لخشید. به زمین خوردم و خوشبختانه دورتر از موترسیکل غلطیدم.

دوباره راه افتادم تا اینکه در دم دو راهی رسیدم که یک راه به طرف داله می‌رفت. یک کیلومتر از آن دو راهی نگذشته بودم که در یک پیچش‌گاه که فکر می‌کردم راه مستقیم باید باشد که نبود و من تنها راه پیاده روی را دیده بودم و اصل راه پیچ خورده بود به جانب راست که به محض رسیدن به آن نکته، دستپاچه شدم و با سرعت 40 با یک سخره برخورد کردم. لاستیک پیشروی با سرعت زیاد به سنگ برخورد کرد، موترسیکل به عقب پرید. از روی موترسیکل به طرف جلو پرواز کردم و از روی شیرازه سرک که از سنگ بنا شده بود دورتر رفتم و بر روی گندم‌ زار افتادم. . گیچ بودم. کلاه هنوز سرم بود. بدنم را به سختی از زمین کشیدم و ایستادم. پاهایم اندکی درد داشت. کف دست چپم خون آلود بود. مردم قریه جمع شده بودند و چند نفر قاه قاه می‌خندیدند. یکی از آنان مردی بلند قد و جوانی بود با صدای بلند گفت: "بچه عجب رقم فلمی افتادن کدی دیگه".

مردم قریه مرا بردند، چای و نان دادند، زخم‌هایم را بستند. تمام آنانی را که در مسیر راه دیدم به نحوی به من کمک کردم دوست شدم.

هنوز کف دستم زخم است. این سفر پر از ماجرا بود. گفتم این قسمت که اندکی پرمخاطره بود اینجا یادآوری کنم.

مایکل جکسن ملکوتی شد

2009-06-25T19:32:33Z

این است زندگی یا در رویا و یا در ریا. شاید از دو حال خارج نباشد و شاید هم از چندین حال. گفتم هر کسی آدم است و هر کسی زندگی می‌کند. این یکی که زنده بود و زندگی می‌کرد، آخر رفت. او با روح بلند و مقدس از دنیا رفت. مایکل جکسن را می‌گویم. خدا بیامرزد او را. او که با القاب شکوهمندی مانند سلطان پاپ و ابرستاره موسیقی که با آلبوم "بزن به چاک" و "دلهره آور" شهره شد و یک ساختار نوینی در عرصه موسیقی پاپ پایه‌گذاری نمود. او که هم خواننده بود، هم آهنگساز، هم ترانه‌نویس، تولید‌کننده، تنظیم کننده، رقصنده، طراح رقص، بازیگر، نویسنده، تاجر و مدیر مالی.
آدمی با چنین بزرگی بعد از 50 سال قلبش ایست می‌کند و زندگی بعد از او "دلهره‌آور" می‌شود. جکسن آدم خیرخواه بود و طبق اطلاعات در باره کارهایش، او میلیون‌ها دالر برای اهداف خیریه وقف و یا جمع آوری کرده و از 39 جنبش خیرخواهانه حمایت کرده است. در دهه 1990 یک سری اتهامات نسبت به سوء استفادهء جنسی از کودکان بر او وارد شد که پلیس تحقیقات جنایی به دلیل عدم وجود شواهد کافی نتوانست او را توقیف کند. مایکل عزیز که روزگاری، رویایی موسیقی آمریکا بود، شب جمعه گذشته درگذشت، او از دنیا رحلت کرد و ملکوتی شد .

بریتنی اسپرز در یکی از تازه‌ترین آهنگ‌هایش می‌گوید انسانها به دو دسته تقسیم می‌شوند. یا سرگرمیسازند و یا تماشاگر. جکسن موفق ترین سرگرمیساز بود که میلیون‌ها آدم را در طی چهار دهه به دنبالش کشانیده بود. امروز میلیون‌ها آدم سرگردان شدند. برای من، مایکل جکسن مرد شکوهمند و بزرگی بود و خواهد بود. طرز موسیقی او استثنایی است و برای خیلی‌ها الگو شد.

روحش شاد و یادش گرامی باد

اسد بودا در کابل

2009-06-25T15:37:52Z

هر آدم را نبینید، یک آدم را ببینید. هر آدم را نبینید، هر آدم آدم نیست، ریاکار و کذاب است. من که حوصلهء چندین ساعته دیدار با هر آدمی را ندارم. اما امروز مرد بزرگی را دیدم که برایم وجودش، حرف‌هایش، نگاهش و گام‌هایش عظمت داشت و شکوهمند بود. او اسد بودا است. اسد عزیز چند روز است که به کابل، به وطنش برگشته است. سالها در ایران مشغول تحصیل بوده است. اهالی مطبوعات و ادبیات همه او را می‌‌شناسند. نویسنده قهار و زبردستی است. من کسی را تا حال با چنین توانمندی و نبوغ ندیدم. اگر دیدم آدم‌های بزدل، دورو و خایه‌مال بودند که در هر قالب افتاده ذوب شدند. اسد اسد است با احساس و غرور. پیشنهاد می‌کنم برای تمام دوستانی که علاقمندند چیزی بیاموزند و بشنوند، روزانه او را ببینند و حرف بزنند. او آدم بی‌ریا است. تظاهر بلد نیست. از جمله آدم بزرگها نیست. او خیلی عمیق است و با سواد. او در گفتارش ساده است. لاف و گزاف بلد نیست و از نام‌های قلمبه سلمبه مثلا فوکو، ژاک دریدا، هایدگر و فلان‌گر و بهمان‌گر یاد نمی‌کند. او آدم پرمایه است در رشته‌اش.

به خیلی‌ها نمیشود اعتماد کرد. دورواند و آدم‌های دغلباز. من آدم ساده‌ام و خیلی‌ها از من سوء استفاده کردند و مرا فریب دادند. پیشنهاد می‌کنم به دانش خیلی‌ها فریب نخورید. خیلی‌ها دو سه کلمه بلدند و خود شان را در هر زمینه علامه دهر می‌دانند. آنها زبان دارند و تظاهر اما در حقیقت شارلاتان هستند. اسد را عزیز بدارید و نگذارید او در کابل احساس تنهایی کند. اسد بودا، سرمایه این کشور است و من شخصا به وجود این عزیز افتخار می‌کنم.

امروز تمام بعد از ظهر را باهم بودیم و در سرک‌های پل سرخ و کارته سه پرسه می‌زدیم. در هر زمینه صحبت کردیم. از افغانستان گرفته تا ایران، اروپا و آمریکا. اسد، در باره برنامه‌هایش صحبت کرد و قرار است کتاب بنویسد. من به دانشجویان دانشگاه کابل، خصوصا رشته‌ جامعه‌ شناسی پیشنهاد می‌کنم که حداقل هفته یک بار جلسه پرسش و پاسخ ترتیب بدهند و از این بزرگ مرد چیزی بیاموزند.

اسد عزیز! برگشتنت را به وطن تبریک می‌گویم و من در کنارت هستم تا هستم.

رفتار استثنائی پدرم با من

2009-06-21T17:23:38Z

برای اولین بار پدرم گوسفند ذبح کرد. این بار خوشحال تر از همه زمانها دیدمش. من بارها به خانه رفتم اما با برخورد سرد پدرم روبرو می شدم. حق دارد چون من دست خالی می رفتم. شاید پدرم بارها با خودش گفته بود که فرزندی که به درد پدر و مادرش نخورد و برش پول کمایی نکند او چه فرزندی است.

بلی، من هم چنین آدمی بوده‌ام تا اکنون. پدرم دهقان است و جوانمردانه زیسته است تا حال. او آدم پرکاری است و هنوز که سنش نزدیک به هفتاد و پنج رسیده است از کارهای دهقانی لذت می برد. پدر و مادرم پنج بچه دارد و دو دختر. از هفت فرزندش یکی من هستم، آدم بیکاره که چندان به درد پدر و مادرم نخورده ام. شرمنده ام پیش شان و بارها با خودم گفتم این بار تلافی می کنم و این بار تلافی می کنم اما این روزگار ناسازگار چندان روی خوشی هم با من نداشته است که به چنین فرصتی دست یابم. می ترسم تا آخیر عمرم اینطور شرمنده بمانم و از دست من کاری ساخته نباشد. آنان برای من زحمت های زیادی کشیده اند.

روزی را به یاد می آورم که در ضلع شرقی خانه گلی ما، روی تخته سنگی نشسته بودم و به بچه های نگاه می‌کردم که نان و کتاب زیر بغل شان، از جلو خانه ما رد می‌شد و خوش خوشکان مکتب می رفتند. پدرم به من نزدیک شد و برای اولین بار که من خیلی کوچک بودم با من مصلحت کرده گفت: "بچم، از همین لحظه خودت انتخاب کن که میخواهی چوپانی کنی و یا مکتب بری. میدانی که چوپانی سخت است، رمه گم میشه، گاهی گرگ می خوره و گاهی مریض شده می میرند. هزار رقم جنجال داره که باید زیر بار منت مردم بروی و تحمل داشته باشی. اما مکتب اگر بری، آخوند میشی، معلم میشی، شاید مثل معلم داوود و ملا موسی ده ها سیر گندم به خانه بیاری و سربلند زندگی کنی".

گفتم، پدر! دلم میشه مکتب برم. میدانستم این انتخاب برای پدرم سخت بود. روزگار بدی داشتیم. یادم می آید وقتی مکتب می رفتم خیلی وقتها در خانه نان نبود و من با دست خالی به مکتب می رفتم. یادم می آید در مکتب به دو سه نفر در درسهای شان کمک می کردم و در بدل آنان به من نان می دادند.
یاد تمام آن روزها بخیر. از آن همه درد و زحمت، تنها خاطره است که در ذهنم باقی مانده است.

به زیارت مادرم آمدم

2009-06-19T12:28:12Z

چند روز است پیش مادرم هستم. مادرم مریض است و بدبختانه امسال مریضی اش بدتر شده است. طبیعی است وقتی سن انسانها به کهولت می رسد، جسم هم تاب و توانش را در مقابل امراض از دست داده و شکننده می شود.
در تپه ای که خانه ماست با سرعت بالا آمدم. هیچ کس خبر نشد وقتی من به خانه رسیدم. هیچ کس باورش نمی شد که من با موترسیکل از کابل میروم بامیان و بعد هم چندین ولایت و ولسوالی ها را با موترسیکل طی می کنم و به مالستان می رسم و بعد هم در قریه "گردعلی" به زداگاهم می آیم. دوستان و خویشاوندان وقتی به دیدنم می آمدند باور نمی کردند که من از کابل با موترسیکل آمدم تا وقتی موترسیکل را نمی دیدند. اما می دانید که پشت این سفر جنون آمیز عشقی دیدار مادرم بود. عشقی که جنون هم در مقابل آن سر عجز فرود می کند. من به دیدار مادرم رفته آمدم که وقتی آمریکا بودم برش قول داده بودم به محضی برگشتم به زیارتش می آیم.

هرکس در باره مادر گفته و نوشته است اما سوال اینجاست که چه چیز گفته نشده در باره مادر که گفته شود؟
ناپلئون می‏گوید: "مادر با دستی گهواره و با دستی عالم را تکان می‏دهد". ادیسون هم می‏گوید: "دنیا هر چه دارد از من است و من هرچه دارم از مادر". رسول خدا گفته است: "حق پدر این است که از او در طول زندگی اطاعت کنی و اما حق مادر را هرگز نمی‏توانی ادا کنی. حتی اگر به تعداد شن‏های بیابان و قطره‏های باران، روزها در خدمتش بایستی، تنها به جای زحمات طاقت فرسای دوران بارداری او نخواهد بود".

شبی را به یاد می آورم که پدرم از من خشمگین بود به خانه اجازه ام نداد. مجبور شدم بیرون بخوابم اما این مادرم بود که همیشه از من حمایت می کرد و صورتم را درمیان دستانش می گرفت و به من امید می داد که روزی بزرگ خواهم شد و برای خودم مردی خواهم شد.

هان، می گفتم. وقتی موترسیلکم را در پیش دروازه پارک کردم. رفتم در خانه ته، پتلونم را که به خاطر گرد و خاک و سردی باد موترسیکل روی لباسم پوشیده بودم کشیدم. برگشتم به خانه کهنه که به محضی ورود تنور دیده می شود که برابر عمرم من است. در را باز کردم. مادرم استراحت بود. مادرم از درد لاغر شده و اندکی هم کوچک.
بلند گفتم، مادر سلام! از جایش پرید و فریاد زد: "نسیم تویی! از خیلی وقتها منتظرت بودم که گفته بودی میایی". خودم را در آغوشش رها کردم و سیر گریستم.

چند لحظه بعد، وقتی همسایه ها خبر شدند سرازیر شدند و دید وادیدها شروع شد.

نکته: این یادداشت را از بازار شنیده پوست کرده بودم، نمیدانم چرا زودتر ظاهر نشده بود.

شیوه برخورد با مردم قریه

2009-06-13T15:09:10Z

از گرسنگی از پا افتاده بودم. هر لحظه حس می کردم از روی موترسیکل می غلطم به زمین. در راه مردی که دو سبد بار روی الاغش داشت راهش را کج می کرد، صدایش کردم "کاکا جان، روی الاغت چه بار کردی؟" در پاسخم گفت: "علف برای الاغم". ازم پرسید که چه می خواهم. گفتم با خودم فکر کردم که چیزی خوردنی بار کردی، من گرسنه ام.

بی تاب شدم. دورتر از سرک، خانمی در لب جوی پیاله و چمچه می شست. موترسیکلم را خاموش کردم و مادر صدایش کرده سلام زدم. گفتم من گرسنه ام، نان می خواهم به رضای خدا، حاضرم بخرم، اگر مسافری دارید، برش دعا می کنم اگر کسی مریض است دارو با خودم دارم. گفت، فقط دعایت کار دارم نه چیزی دیگر. یک بالشت و تشک در زیر سایه درخت انداخت و یک چایجوش چای سیاه همراه با دسترخوانی که دو جوره نان تازه از تنور برآمده بود آورد.

خانم دیگری پیدا شد و قصه گرم شد. من آدم قصه گو هستم و از گپ زدن هم کم نمی یارم. جلسه گرم شد و بچه های جوان شان هم آمدند. نزدیک یک ساعت قصه کردیم و سرانجام به جاهایی کشیده شد که از من پرسیدند، زن دارم یا نی. آنان به من پیشنهاد کردند که من به قریه شان بروم معلم شوم و از همانجا زن بگیرم. یک تپه را نشان دادند و گفتند روی آن تپه خانه بساز و زیر آن گل کاری کن و باغ برای خودت بساز. من که آدم رویایی هستم یکدفعه در رویا رفتم و هزار چیزی در ذهنم گذشت. یک لحظه از خودم غافل شدم و در تصوراتم می دیدم که خان منطقه شدم. بعضی ها مرا ارباب صدا می زنند بعضی ها قریه دار، بعضی ها میر اما بعضی های دیگر که از من خوشش نمی آید مرا اوقی صدا می زنند. می بینم که ما شاالله سه چهار تا زن دارم و یک عالم فرزند که می توانم از شان ارتش بسازم. اطراف خانه باغ است و جالب از همه اینکه دو سه تا آهو اطراف خانه مستی می کنند. اسپ تیزرفتاری دارم که مردم تا می خواهد رفتارش را ببینید تنها گرد و خاکی را در هوا می بینند اما خود اسپ فرسنگها از دید دور شده است. در همین خیالات بودم که یکی از آن خانم ها گفت چایت یخ شد. دوباره به شوب کردن چای مشغول شدم تا سیر شدم.

به یاد داشته باشید که صداقت و راستی یکی از کلیدهای است که با مردم قریه می توانید نزدیک شوید. کوشش کنید به خانم ها مادر و خواهر صدا بزنید و چشم چرانی نکنید. با مردان با دو دست احوال پرسی کنید و گردن تان را خمیده گرفته تشکری کنید. در مورد دهقانی و حاصلاتی که قرار است بردارند صحبت کنید و خود تان را با آنان نزدیک احساس کنید.

در بامیان، تکه ای جدا افتاده از بهشت

2009-06-12T13:15:40Z

در بامیان هستم در تکه جدا افتاده از بهشت. اگر هنوز آرزوی بهشت رفتن و زیستن در کنار جویی و در مقابل خدا راز و نیاز کردن را در ذهن می پرورانید، پیشنهاد می کنم در عمر کوتاهی که دارید به بامیان سفر کنید و عملا تجربه کنید. در مقابل بودا بایستید و سینه تان را صاف کنید و هی نفس بکشید، هرچیزی که آرزو می کنید چشم تان را پت بگیرید و نیت کنید. بعد از آن بار سنگینی از وجود شما برداشته می شود و جایی آن را هوای تازه و ملایمی می گیرد که سخت مست کننده است.

بلی، بلاه که صد کیلومتر راه از جان تان دور بره، من در بامیان هستم. موترسیکلم در راه خراب شد و پکه اش از کار افتاد. در کوتل شیبر بود که نفسگیر شد. صدایش خفه شد و من ماندم و لاشه مار که تا پیشتر زیر پایم زمین را می درید. دو سه تا چوپان همکاری کردند و تا سر کوتل رساندم و نیوترال تا پایان دره آوردم و خطر را پذیرفتم که چاره ای جز این نداشتم.

یک جوان کاکه پیدا شد و مرا از سرگردانی نجات داد. سیم برقش را مستقم بست و راه افتادم. وقتی بامیان رسیدم، مهدی مهرآیین را دیدم که خرید می کرد برای جشن فرزندش. ظاهر نظری را با فرزندش عرفان در فروشگاه بیگزاد دیدم. بغل کشی کردیم و احوال پرسی. آقای نظری لطف زیادی کرد و من از مهربانی اش ممنونم.

آه، تا از یادم نرفته باید گفته باشم که سرک داخل شهر بامیان پخته شده است. چهره شهر تغییر کرده و از گذشته اش بهتر و پاکتر دیده می شود. در این شهر اتفاقات زیادی میفته از جمله محراب زوار خودش را به ریاست جمهوری کاندید کرده و در پاسخ سوالی یکی از خبرنگاران که ازش پرسیده بوده که آقای محراب زوار، شما سواد ندارید، چطور می توانید رئیس جمهور شوید؟ در پاسخش گفته است که ریاست جمهوری سواد لازم ندارد بلکه فکر خوب و سیاسی نیاز دارد.

رئیس شواری ولایتی بامیان در طی یک کنفرانس عامه اعلام کرده است که تمام سرک های بامیان را کاه گل می کند. ببینید، این شهر پر از اخبار است که مردم دنیا نشنیده و حتی ساکنان همین تکه خاکی بنام افغانستان هم نشنیده - دنیا که بماند سر جایش.

زنده‌گی با جنون

2009-06-10T18:19:57Z

هیجانی‌ام و بی‌تاب. موتر سیکل بسیار بزرگ خریدم که قدرتش فیل را هم می‌تواند بردارد. در این دو سه روز در کابل راه بردم، موترسیکل نیست، یک ابهتی است که زیر پای من جان گرفته، سینه‌اش را به زمین کشیده و مثل مار راه می‌رود. از نوع کاوازکی 250cc جاپانی ورزشی است فقط برای خاک و کوه‌ها ساخته شده است. آبش به گفته موتروان‌های کابل که آنترفریز (آنتی فریز) است و لیلیتر هم دارد. با این موترسیکل می‌خواهم به کوه‌های پامیر، بدخشان و هندوکش سفر کنم. موترسیکل نیست، یک دنیا عشق است. حالا نامش را بگذارید جنون. جنون من این است و سالهاست که این جنون مرا راه برده است. می‌ارزد که برای عشق مان هر کار بکنیم، عشق من این شده که یک موترسیکل قدرتمند و بزرگ داشته باشم که مرا به قله کوه برساند. قدرت و عظمت یعنی این، خیلی خنده‌آور است نه؟ ولی خوب این عشقم است. این یونس نامرد، چند روز است که میگه وصیت کنم و حساب و کتاب بانکی و هرچه دارو نداری که در اختیار دارم باید برش بسپارم میگه من با این موترسیکل زنده برنمی‌گردم.

برگشت با وضعیت بهتر

2009-06-07T04:05:56Z

وحشتناک است وقتی وضعیت مطلوب جسمی‌‌ات زیر سوال بره، یعنی اینکه مریض باشی و مریض باشی و از کمردردی و دندان دردی خلاصی نداشته باشی. زمین گیرت میکند و بعد بستر گیرت. در این مدت چندین موضوع را یادداشت کردم بنویسم اما این وضعیت مجالی نداد. این روزها وضعیتم خوب شده و من تندرستم. دیروز کشتی گرفتم و این به من اعتماد به نفس داد. باور کردم که هنوز زور بازوی سهراب کم نشده هرچند کمردردی و مریضی‌ که مرا به بستر بیماری انداخت اما اکنون خوبم و بسیار خوب.

چندین موضوع جنجال برانگیز است که باید بنویسم. یکی از آنها که مهم نیست و من باب تفنن، موضوع هایکو سرایی است که این روزها باب شده و بعضی‌ها خود شان را سردمدار و پیش و پسکوت هایکو میدانند و چند تنی هم پست مدرن سرای.
یک سوال، چه کار کنیم که کسی ادعای پیش و پس کسوت در این آشفته بازار نکند؟ در فرصتی هم سراغ برنا کریمی را خواهم گرفت که این روزها به قول معروف سیاست می‌کند. او ظاهرا شاعر و فرهنگی بوده اما گویا زوال کرده و در جاهایی غرق شده که من می‌خواهم تصویر او را در غرقاب بکشم و بعضی چیزهای دیگر. بد نیست سراغ آدم بزرگها را گرفت و پیشانی‌ شان را چین کرد. قبلا گفته بودم که این سرزمین پر است از آدم بزرگها و آدم‌های که از خودبزرگ بینی متورمند.

می‌خواهم مدتی به عرصه ادبیات وارد شوم و سر به سر بعضی اهالی ادبیات بگذارم. من ادبیات چی نیستم اما بعضی وقتها چیزهای را در این مورد متوجه می‌شوم. بدبختی اینجاست که بعضی آدم‌ها عمرا با آدم قهر می‌کند. مثلا یک نقد بر کتاب "ها" اثر رفیع جنید نوشتم به من اخطار داد که تا عمر با من حرف نمی‌زند. حالا یک کتاب دیگر در دست دارم که می‌خواهم نقد بنویسم اما می‌ترسم نویسنده آن با من قهر کند. بهرحال، متاسفانه وضعیت نامطلوب فرهنگی است و ما هم در این وضعیت قرار داریم که سانسور از هر سوست، گاهی کتاب می‌سوزاند و گاهی هم به رودخانه میندازد.

تا بعد..

سهل انگاری و خبرنویسی غیرحرفه‌ای روزنامه 8صبح

2009-05-24T14:39:14Z

امروز این خبر را سه بار خواندم و به زحمت زیاد به اصل قضیه پی بردم که موضوع از چه قرار است. روزنامه هشت صبح، از خیلی از روزنامه‌های کابل بهتر است هم از لحاظ محتوا و هم از لحاظ طرح و دیزاین. من همیشه هشت صبح را از دکه‌های روزنامه فروشی کابل می‌خرم و می‌خوانم. بارها متوجه شدم که نویسندگان و مدیرمسئول هشت صبح، دچار سهل‌انگاری‌های شدند البته شاید از بی‌دقتی آنان بودند. یکی از آن نمونه‌ها، گزارش زیر است که با تب و تاب تتر زدند و خواستند که خبرسازی کنند. این تکه را به دقت بخوانید، چه دستگیری تان می‌شود:

داکتر اشرف غنی احمدزی یکی ازکاندیداتوران انتخابات ریاست جمهوری، پس از تهدید و لت وکوب مسوول اتحادیه فرهنگی بینوا و یک تن دیگر از مسوولان سفما در ولایت کندهار، خطاب به حامدکرزی رییس جمهور گفت: "تشنج خلق مکن و اگر شما فکر کرده اید که با خلق کردن تشنج از میدان بیرون می شویم، انتخابات را تحریم می کنم و تا ابدالبد بیرون نمی شوم".
به گفته آقای احمدزی، این دوتن زمانی مورد تهدید و لت و کوب قرار گرفته اند که در یک جلسه فرهنگی سوانح تحصیلی وی را از انترنت گرفته و در میان اعضای مجلس توزیع کردند. آقای احمدزی گفت: "شما اگر فکر می کنید که قدرت بدست شماست، بلکه قدرت بدست مردم است. در این شک نیست که ما از تهدید نمی ترسیم و حاضر به معامله نیستم".
اشرف غنی احمدزی چهار روز به وزیر داخله، رییس امنیت ملی و رییس ارگان های محلی وقت داد تا در این مورد گزارش خود را ارایه و اقدام کنند و در غیر این صورت، به محکمه بین المللی مراجعه می کند.
با این حال آقای احمدزی، حامد کرزی را مسوول اصلی این حادثه خواند و افزود که برای شفافیت انتخابات، شمارش آرا برای دو روز در حضور مردم در مراکز رای گیری صورت گیرد.

در پاراگراف اول، شما متوجه نمی‌شوید که علت لت و کوب چه بوده چون جایی لید خالیست. واژه "پس" در اول جمله، این را می‌رساند که لید گفته شده و ادامه آن جمله مشروحی است که باید خواننده را قانع کند که چرا آن دو نفر مورد لت و کوب قرار گرفتند.
در جمله اول، وقتی می‌نویسد:" و یک تن دیگر از مسوولان سفما" به این معنی که تنها یک نفر از سفما نبوده که مورد لت و کوب قرار گرفته است.

خیلی جالب نیست که نقل قول را در لید قرار داد. در پاراگراف اول، از پیشینه و عنصر اطلاعات مرتبط و یا خبر ساز خبری نیست و چنین است که خودش به تنهای یک خبر کوتاه اما نامفهوم است. در پاراگراف دوم، کلمه "وی" ارجاع به چه کسی است، اشرف غنی، آن دو خبرنگار و یا حامد کرزی؟ بعد این "وی وی" گفتن در متن خبری جالب نیست، خواننده را سردرگم می‌کند. این یکی از روش‌های رادیوی بی‌بی‌سی است که رواج کرده و دیگران هم آن را تکرار می‌کند.

سرانجام، شما متوجه نمی‌شوید که این دو نفر توسط چه کسی لت و کوب شدند. پلیس، خود شخص رئیس جمهور کرزی، حنیف اتمر، چه کسی؟ آخر نقش وزیر داخله حنیف اتمر در این میان چیست؟ نقش آن دو نفر که لت و کوب شدند چیست؟ اشرف غنی احمد زی چه رابطه‌ی با آنان دارند؟
می‌بینید که خواننده را با سردرگمی روبرو می‌کند.

بدتر از همه اینکه ادامه گزارش هیچ ربطی نه به عنوان دارد و نه هم به متن. اما نویسنده‌ آن کوشش کرده که همه چیز را با همدیگر چسب زده چیزی ازش بکشد. اگر دانشکده ژورنالیزم کابل، این گونه گزارش‌ها را روزانه نمونه قرار دهند، آنانی که بعدها در عرصه مطبوعات وارد خواهند شد، بدتر از این را باید شاهد باشیم. من نمیدانم، آقا قسیم اخگر، منحیث مدیر مسئول روزنامه هشت صبح، قبل از چاپ، نگاهی به این گزارش انداخته است و یا خیر. و بدتر از همه اینکه این خبر بیش از 12 ساعت آنلاین است، بدون تصحیح.

از بستر مریضی

2009-05-23T03:32:46Z

اوقاتم تلخ است، چند روز است سخت مریضم. خنک خوردم یا نمی‌دانم چه بلایم شده. سردرد، گردن درد، کمردرد، ، شکم درد، جان درد و هزار دردی که بگویی در جانم هجوم آوردند. بدتر از همه این زانوی چپم است که یک سره از درد تیر می‌کشد. خیلی‌ وقت شده ندویدم، در آمریکا یک ساعت و بیشتر از آن یکسره می‌دویدم، خیلی‌ها می‌گفتند که دوش بیش از حد خوب نیست، شاید تاثیر گذاشته. حتی انگشتانم یارای تایپ کردن را از دست داده‌اند. کتاب در دست می‌گیرم، کلمات و حروف‌ها پیش چشمم جان می‌گیرند، راه می‌رن و مه گیچ می‌مانم، چیزی را نمی‌بینم. چشمم میمالم باز خیره می‌شم که از قبل بدتر میشه. این وضعیتم است دیگه.

در برابر اهانت‌های خبرگزاری‌های ایران باید اعتراض جدی کرد

2009-05-20T03:06:28Z

راستش قلبم درد می‌گیرد وقتی می‌بینم یک خبرگزاری رسمی یک کشور، دست به تحقیر و توهین افغانها و کتله محرومی می‌زند که از ابتدایی‌ترین حقوق انسانی هم محرومند. اگر دست به قلم ببریم هزاران موردی است که باید در مورد گندکاری‌های دولت ایران در افغانستان و اقصا نقاط دنیا نوشت اما می‌دانید که آنان تحمل انتقاد را هم ندارند، مثل زنبور به جان آدم می‌چسپند که چرا به ما گفتی ما زهرآگین و مسمومیم و چرا بالهای مان چرکینند. که بگوید نه. از غارت برآی به غارت درآی و بعد هم خون ایرانی، روح ایرانی، و چشم و گوش ایرانی وا می‌دارد شان که به دیگران توهین کنند. حس نشنالیستی به این حد که روی ارزش‌های انسانی پا بگذارند. خون نشنالیسم ایرانی به این حد که ملتی را مورد توهین و حقارت قرار داد. دولت نامرد و نامسئول کرزی، در چنین مواردی مسئول است که باید سفیر ایران در کابل را احضار کند.

من از محصلین دانشگاه کابل و جوانان شجاع و با غرور وطنم که این یادداشت را می‌خوانند خواهش می‌کنم قدمی بردارند در جهت اعتراض نسبت به توهین خبرگزاری‌های رسمی و دولتی ایران به مردم افغانستان. این بار اول نیست و آخر هم نیست بلکه چندین موردی است که آنها دست به تحقیر و توهین افغانها می‌زنند و حتی در برخی مواقع گستاخانه به ارزش‌های ملی مان و افتخارات مان اهانت می‌کنند. بس است در سایه نشستن و نگرستن، از این بهتر نخواهد شد.

این اقدام بسیار هم ساده است. این موضوع را به گوش نمایندگان ملت در پارلمان برسانید. متن گزارش ایسنا را چاپ کنید و عکس‌ها را نیز. بعد، از گزارش کوپی بگیرید و به چندین جای پخش کنید و انگیزه بدهید که عکس‌العمل چه باشد. به کسانی که در پارلمان هستند جدا بخواهید که آنان مسئولند که در برابر این گونه اهانت‌ها بایستند و اعتراض کنند.

بهرحال، امروز و دو روز می‌گذرد و ما آینده درخشانی داریم. فرزندان این سرزمین روزی یخن آنان را خواهند گرفت. تاریخ فراموش نخواهد شد و ما دوست و دشمن را خواهیم شناخت.

مواردی که من به آنها اشاره کردم، تنها نمونه‌های کوچکی است. من از یک حکومت دکتاتور و یک حکومتی که حساب و کتابش مشخص باشد حمایت می‌کنم. آنوقت نه کسی مرد خواهد بود ملتی را توهین کنند و نه هم جاسوس بفرستند. طالبان یازده نفر جاسوس ایران را در مزار شریف اعدام کردند. آنها می‌دانستند که با ایران چگونه رفتار کنند.
امروز در صد زیادی از افغانهای که در تحصیلات عالی در ایران مشغول هستند از طرف دولت ایران مجبور به جاسوسی می‌شوند. چندین موارد مشخصی است که آنان گیر افتادند.

من از وضعیت کشورم بسیار متاسفم. می‌دانم ما هرچند با ایران مشترکات زیادی داریم اما حس و خون جنون آمیز نشنالیسم ایرانی، وقعی نمی‌گزارد که این دو ملت باهم نزدیک شوند.

باز هم تحقیر افغان‌ها توسط خبرگزاری ایسنا

2009-05-17T19:25:47Z

این مطلب به نحوی واکنشی است نسبت به گزارش تحقیرآمیزی در خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) در باره افغانهای مهاجر در ایران. امیر هادی انواری قبلا نسبت به این گزارش توهین‌آمیز اعتراض کرده است که قابل قدر است. من بارها در مورد ایران و برخوردهای نادرستی سربازان دولت ایران و گاهن مردم نسبت به افغانها نوشتم اما فکر می‌کنم بهتر است از این به بعد گزارش‌های قالب‌وار ساخت که هر بار فقط واژه‌ها را جایگزین کرد و به همان شیوه خبرگزاری‌های ایران دست به کار شویم.
گزارش تحقیرآمیز ایسنا را در اینجا بخوانید.
گزارش تصویری 1، گزارش تصویری 2، هر دو را به دقت ببینید.

می‌خواهم اول امیر را بصورت مستقیم مخاطب قرار بدهم و بعد گزارشگر و مدیر مسئول ایسنا را که نمیدانم غباری حسادت و تعصبی که بر وجدان آنان سنگینی کرده است - اجازه می‌دهد به خود شان که یک لحظه، سر در لاک شان فرو ببرند و یک لحظه احساس انسانی بکنند یا خیر. شاید کسی پیدا شود، وضعیت شکننده و وخیم افغانهای مهاجر را درک کند و حرف‌های آنها را بشنود.

امیر جان و خانم منا هوبه بی‌فکر! غصه نخورید، کار کار است چه در پشت کامپیوتر چه در لوله فاضلاب، چه در قصر ریاست جمهوری، همه به نحوی کارند و به اصطلاح ما "غریبی" است. حقارت در پیشه، در حرفه نیست، در شغل نیست، حقارت در وجدان کسی است که قضاوت ناعادلانه می‌کند، حسادت می‌کند، از تعصب به بی‌مایگی سقوط می‌کند. کار کارست، مثل شغل مقدسی که خانم منا هوبه دارد اما او غافل است، غافل از جنبه‌های انسانی و بشردوستی است. در کار، هیچ عیب و نقضی نیست اما خانم منا هوبه زهرآگین است و مسموم. او را به شفاخانه (بیمارستان) باید برد و شستش ورنه برای بعدها، اقوام چون کرد و لر و ترک ایران نشین هم از او صدمه خواهند دید.

حالا روی دیگری این قضیه را بنگرید. فرض کنید، خانم منا هوبه، از طریق همین وظیفه‌اش سفیری است که می‌خواهد فرهنگ ایران و ایرانیت را به دیگران معرفی کند. او سفیری است که می‌خواهد روشنگری کند و اطلاع رسانی. برای ایران و ایرانیان چه مانده که او نکرده است؟ متاسفم به چنین خبرگزاری و ژورنالیستی!

بلی، گفتم کار کارست، چه غنی سازی اورانیوم و به گه دادن یک ملت و چه سر در چاله فرو بردن و زحمت کشیدن و نان حلال پیدا کردن، در هر جایی دنیا اینطوری است که باید زحمت کشید. شاید خبرنگار ایسنا از ایران بیرون نرفته و ندیده، اما من شنیدم که همین برخوردی را که همزبانان ایرانی نسبت به افغانها دارند، دیگران نسبت به ایرانی‌ها دارند. در خیلی از کشورهای غربی که من رفتم شنیدم که از بعضی ایرانی‌ها به عنوان دغلباز و دزد یاد می‌کنند - حداقل در برابر افغانها احترام دارند منحیث انسانهای زحمتکش و کار کن. نه دور و نه دیر، در همین دوبی وقتی یک بایسکل (دوچرخه) دزدیده می‌شد همه سراغ ایرانی‌ها را می‌گرفتند که ایرانی‌ها دوچرخه دزدند. بلی، همان ایرانی که امیر می‌گوید زیر پایش نفت جاری است و خانم منا هوبه آنان را برترین موجودات دنیا ترسیم می‌کند. اگر باور نمی‌کنید بروید در دوبی ببینید. در بر دوبی، در دیره دوبی، جمیره، الممزر، در خیابان جمال ناصر، کوچه و پس کوچه‌ها هنوز از ایرانی‌های که به دنبال یافتن لباس ژنده‌، غذا، کاسه و پیاله‌ در میان زباله‌ها هستند، پر است. باز هم کار کار است چه در درون لوله فاضلاب تهران، چه در درون زباله‌دانی‌های دوبی.

من خودم بارها با چشم سرم دیدم که صبحگاهان، ایرانی‌ها زباله دانی‌ها را می‌گشتند تا در میان کثافات چیزی بیابند و با لنچ و یا همان کشتی کوچک باری به ایران، جزیره کشم، انتقال می‌دادند. بلی، این هم نوعی کار است و غریبی، چرا ما باید تحقیر کنیم آنان را. کار وظیفه مقدسی است که حتی بعضی وقت‌ها دریای نفت نمی‌تواند آن را برای ساکنانش مهیا کند تا چه رسد به جاری شدن آن در سر دسترخان (سفره). آنان ماحصل نفت است که در زیر پای ایرانیان جاری است و افغانها هم نتیجه جنگ‌ علیه شوروی و جنگ‌های داخلی است که از جنگ به ایران و پاکستان فرار کردند.

در همین کابل، در سال 2005 چندین نفر ایرانی را دیدم که به دلیل اعتیاد کابل آمده بودند. در کوته سنگی مقر داشتند و همراه با افغان‌های معتاد در سرک‌ها می‌گشتند و آخرالامر هم شنیدم که تلف شدند. در همین کابل، زنان ایرانی آمدند و به تن فروشی نایل شدند. این هم شغل پردرآمدی است چون از جیب خارجی‌ها دالر و یورو می‌ریزد نه درهم. دوبی را مثال نمی‌زنم، لاهور و کراچی را مثال نمی‌زنم و ترکیه را هم. اما همه ایرانی‌ها اینطوری نیست و همه افغانها هم سر در فاضلاب فرو نمی‌کنند. اگر نفت زیر پای ایرانی‌ها جاری بود، ما امروز ایران بهتر می‌دیدیدم، احمدی نژادهای بهتر می‌دیدم که هاله نور احاطه شان کرده بود و کشور را وضعش بهتر کرده بود تا حداقل حسادت و تعصب وجود نمی‌داشت. اما می‌بینید که امروز این هاله‌های نور، باعث ازیاد تعصب و حسادت و کوردلی شده است.

اما ای برادر و خواهر همزبان ایرانی! چرا این همه کدورت و نفاق؟ چرا این همه تحقیر و توهین؟ آیا زور تان به یک کارگر بیچاره افغان می‌رسد که در باره‌اش گزارش تهیه کنید و به هر نوع و شکلی که عکس بگیرید به خود حق می‌دهید. آنان نمی‌تواند حتی در مقابل کمره (دوربین) عکاسی شما نه بگویند، چون این حق را از او گرفته‌اید. تو از جسم خسته و بی‌حس عکس می‌گیری و از کسی که نمی‌تواند در برابرت نه بگوید چون او می‌داند که با تهدید روبروست. ببین، حتی ژستی که در مقابل کمره‌ات گرفته‌اند راحت نیستند اما تو پر رو و گستاخ بودی. در همین گزارشت ببین! آخر کار ژورنالیستی این نیست منا هوبه! من هزار بار متاسفم به این نوع ژورنالیزم که در ایران است و تو آنرا تجربه می‌کنی.

خبرنگار ایسنا به هموطنانش نهیب می‌زند که: "هرچند تهراني‌ها هنوز وقتي واژه «افغاني» را مي‌شنوند ياد چيزهاي خوبي نمي‌افتند"، راست است، باید واضح می‌نوشت که افغانها روزی کشورگشا بودند و بر سرزمین ایران حکومت کردند و آرزوی فتح قاره داشتند. آنان فرزندان این خاک بودند و امروز هم زنده‌اند.

متن گزارش را بخوانید، جدا از اینکه از بی‌منطقی رنج می‌برد، نویسنده گزارش حتی اطلاعات پایه ندارد که در مورد اتحاد شمال و مبارزه آنان علیه طالبان چگونه بنویسد.

این جمله را بخوانید:" يكي گوني به دست مي‌گيرد و از ميان آشغال‌هاي پشت در خانه‌هاي ما سرمايه جمع مي‌كند"، عجیب سرمایه‌ای، قربان آن خانه‌های که پشت و پیشش سرمایه می‌ریزد. من تعجب می‌کنم که آن عده از ایرانی‌ها با چنین وضعیت مطلوب در کشورش، چرا وظیفه افغانها را در دوبی، در کوچه و پس کوچه‌ها انجام می‌دهند. آنهم اکثر وقت‌ها با دزدی و غارت همراست اما من مطمئنم که اندک موردی شاید پیدا شود که یک افغانی دست به دزدی بزند.

از لحنم معذرت می‌خواهم اما چگونه باید نوشت؟ از یک خبرگزاری مطرحی مثل خبرگزاری دانشجویان ایران، نشر این گونه گزارش بدور است. کار یک خبرنگار و یک خبرگزاری این نیست که به دولت هدایت بدهد که چرا افغانها را اخراج نمی‌کنید. کار روزنامه نگار این نیست که فتنه ایجاد کند. گزارشگر بی‌آنکه به مشکلات اصلی مانند تعامل اجتماعی، صحت و بهداشت، آموزش و حتی پدیده مهاجرت بپردازد به زندگی شخصی و موارد پیش پا افتاده و اکثرا از روی حسادت و تعصب پرداخته است.

یادم است که دقیقا یک هفته پیش تعداد زیادی از استادان دانشگاه‌های افغانستان به ایران دعوت شده بودند و در آن بحث گسترش زبان فارسی، همکاری، همدلی و کار مشترک بین فارسی زبانان افغانستان، ایران و تاجیکستان مطرح شده بود که قرار این سه کشور با هم کار کنند. اما این دیگر چیست؟

مطالب مرتبط و پیشنهادی:
توهین صریح خبرگزاری فارس ایران به مردم افغانستان

سياست فرسوده و افشاگری سايت بازتاب

سياست‌های بی‌اساس ايران در منطقه

اولین مدال المپیک برای افغانستان

حقوق انسانی مهاجرین افغان در ایران

همدلی از همزبانی بهتر است

فقط دوستان ایرانی و همزبانانم بخوانند!

چرا کشور ایران رشد نکند؟

نسل محمود احمدی نژاد

اخراج هنرمندان ايرانی از افغانستان

دو خاطره بد از دو کشور همسایه - پاکستان و ایران

بعد از احمدی نژاد، طالبان علاقمند ديدن نيويورک است

محمود احمدی نژاد در کابل

چرا ایران پر از نفرت است؟

آدم بزرگهای سرزمین من

2009-05-16T18:31:20Z

حدس بزنید، آدم بزرگ‌ها چه نوع آدم‌های اند. افغانستان، پر است از آدم بزرگ‌ها. آدم بزرگ‌های که به نحوی برای خود شان بزرگند. قصه از این قرار است:

در راه برگشت به افغانستان، مجبور بودم شش ساعت در میدان هوایی واشنگتن دالاس متنظر پرواز بعدی به طرف دوبی بمانم. ساعت نه و نیم، از میز خطوط یونایتد ایرلاین اعلام شد که بوردین شروع است. اگر به آمریکا و یا کشورهای دیگر سفر کرده باشید، معمولا بوردینگ بصورت گروه گروه است. مثلا کسانی که تکت تجاری دارند همیشه در اولویت قرار دارند اما بقیه که تکت معمولی دارند، معمولا طبق ردیف چوکی‌ها و یا هم طبق نوبت در صف بوردینگ باید ایستاده شوند و از طرف افراد مسئول پرواز، طبق شماره صدا زده می‌شوتد. من شماره تکتم 4 و چوکی‌ام 38b بود. معمولا همیشه دو صف است: A و B و صف کسانی که تکت تجاری و یا همان تکت قیمتی را دارند در صف A است و اول.

صف A خالی شد اما صف B هنوز به همان درازی‌اش باقی مانده بود. یک دفعه در صف A سر و کله چار و پنج نفر پیدا شد که تکت معمولی در دست داشتند ورخطا خود شان را رساندند به شخصی که تکت‌ها را کنترول می‌کرد. از دور دیدم، با خودم گفتم اینها یا افغان هستند، یا ایرانی، یا عرب و یا هم ترک، از یکی از این طایفه‌های بی‌باک هستند که عجله دارند و کار شان انجام‌نشده مانده است و صف را هم نمی‌بینند. از یک برخورد آنان حدس زدم که افغانند. با شخصی که تکت‌های شان را می‌دید، به نحوی برخورد کردند که کوشش می‌کردند بزرگی شان را در تون صدا و ژست شان برسانند که آدم‌های مهمند از هرجایی که هستند، در صف ایستادن هم مهمند که نباید انتظار بکشند. شما حدس بزنید، برخورد آدم بزرگها چگونه است؟ در همان گیرو دار که تکت و پاسپورت‌های شان در دست داشتند، یک دفعه یکی از آنان به عقب نگاه کرد: واه، این که استاد حسین فخری رئیس حوزه هفتم پلیس است. سه چار تای دیگر هم همراه اوست، لباس‌های بیشتر شکل آدم‌های مهم و استخباراتی را در تن دارند.
من همیشه کارم با حدسیات است، این بار هم حدس زدم و حدسم درست از آب درآمد که آدم‌ بزرگها از افغانستانند.

من به یکی از آنان راهنمای ناچیزی کردم. او در ردیف پیش نشسته بود و من در ردیف عقب. بعد از مدتی، همانطور که صحبت می‌کردیم، از من پرسید:" از کجا هستی". من ازش خواستم حدس بزند که من از کجایم. گفت:" از ایران هستی و یا افغانستان؟". در جوابش گفتم: "من از افغانستان هستم و هزاره، قبل از اینکه او بگوید از افغانستان است، به شیوه خودش پرسیدم: "شما از تاجیکستان هستید و یا از افغانستان؟". او در جوابم گفت، از افغانستان است و از دره پنجشیر شریف.

این اولین موردی نیست که با یک هموطنم برمی‌خورم که از من می‌پرسد از ایران هستم و یا از افغانستان. بلی برادرانی که از هوادارن شورای نظار هستند در برخورد با ما همیشه این گونه لطف می‌کنند. طالبان گفته بودند، تاجیک‌‌ها به تاجیکستان بروند و هزاره‌ها به گورستان. اما این دو تا را که طالبان خوش نداشتند امروز یک پنجشیری از یک هموطنش، کسی را که خوب می‌داند از افغانستان است و بعد از یک ساعت حرف زدن، می‌پرسد از ایران هستی و یا از افغانستان. یعنی اینکه افغانستان تنها مال دره پنجشیر است و اگر کسی به لهجه پنجشیری گپ نزند از افغانستان نیست. یادم هست، بعد از شهادت مزاری و تسلط شورای نظار در مناطق هزاره‌ نشین، هزاره‌ها از دست آنان به بینی رسیده بودند و هر روز خدا خدا می‌کردند که به زودی طالبان بیایند، باور می‌کنید؟ بپرسید از کسانی که در سالهای 1384، 85 و 86 در کابل، تحت تسلط نیروهای شورای نظار زندگی کردند، چه دیدند.

حال، در عرصه سیاست نیز چنین است. شما جنگ‌های داخلی را بیاد بیاورید. قتل عام افشار و رنجی که مردم هزاره از دست شورای نظار دیدند. تا صد سال دیگر هم که شده هیچ هزاره‌‌ای از کاندیدای که مربوط به شورای نظار باشد و آنهم از دره آمیر صاحب احمد شاه مسعود بیاید حمایت نخواهند کرد مگر اینکه پاه بر خون شهدای غرب کابل و فرزندانی که در مقاومت غرب کابل و افشار شهید شده اند، بگزارند.

می‌بینید، مشکل تا کجاست. آدم شاخ درمی‌آورد وقتی با اینگونه موارد و مشکلات هر روز روبرو می‌شود. عجیب روزگاری است، شهروندان یک کشور به همدیگر اعتماد ندارند و هویتش را انکار می‌کند. از بی‌سوادها و از آنانیکه از دره‌ها و کوه‌ها بیرون نرفته‌اند چه گله کنیم وقتی می‌بینیم افراد رسمی و دولتی این گونه برخورد می‌کند؟

منتظر طوفان نوح باشیم و یا رنج برده و رفته رفته بمیریم؟

چقدر شکننده هستیم؟

2009-05-15T18:21:16Z

بعضی وقت‌ها زندگی این طوری است دیگه. پر از دغدغه، دغدغه‌های که به خودی خود بوجود نمی‌آیند بلکه ما سازنده آن هستیم. دغدغه‌های که بعد دامنگیر مان می‌شود و ما آنرا مشکل می‌نامیم و بعد دست و پنجه با اش نرم و سخت می‌کنیم. عجیب است نه؟ هرگز فکر کرده‌اید که خیلی از مشکلات را خود مان به گونهء ناخودآگاه باعث می‌شویم؟ فکر کرده‌اید وقتی بخواهید در مقابل خواستی که تمایل چندانی به آن نداری و نتوانی از آن بگذری؟ صحت و عافیت وجود مان هم همینطور است. اگر اندکی غفلت کنیم به این معنی است که به مرگ پیام گرم فرستادیم.

دیشب، بدون بالشت استراحت کردم، به پشت انداختم و نمی‌دانستم اندک اندک سرم به عقب میره و دهانم باز می‌مانه و بعد هم نفسم تنگ میشه و من یک قدم نزدیک به مرگ می‌شوم. زمانی از خواب بیدار شدم که نفسم به تنگ آمده و گلویم سخت درد گرفته و عضوله‌های بازوی راستم سست شده بودند. با عجله نشستم و در تاریکی سرم را چپ و راست چرخاندم. از بازوی راستم گرفتم، شورش دادم که زنده هستم یا نی.

دردی که از گلویم مرا می‌رنجاند بدتر از بازویم بود. کفش‌هایم را زیر سرم کردم، کفش‌های سخت و ناموزون و نامانوس اما چاره چیست. من گاهی با پتلون استراحت می‌کنم اما آخر شب به شدت در عذابم. امروز، خستگی شب مرا در تمام روز همراهی کرد. و حالا اگر چیزی بخواهم مطالعه کنم به معنی این است که به زور نان می‌خورم.

گفتم با این حالت که وضعیتم قرمش است و بدگون، بگذار کلمات در قافیه پست مدرن سرایی تیغ شوند.

سلمان!
چرا خشتک افتاده
لت و پاره
و دهن کف
راه میری؟

از عصابم
در عذبم
مایه بدبختی تنم
نه خرده هوشی است
نه کفشهایم
مرا
نه دیواری است
مرا
نگفتنی است.