دیروز چندین بار به انترنت کلب رفتم تا این صفحه را به روز رسانم. بدبختانه گاهی با مشکلات سرویس دهنده پرشین بلاگ و گاهی هم با قطع جریان برق به صورت ناگهانی و پی درپی روبرو شدم.
با زحمت و تلاش فراوان همرا به صاحب انترنت کلب، توانستیم یک جنراتور پنج کیلو وات راه روشن کنیم. در محل که ما زندگی می کنم، برق نیست. بعضی از همسایه ها که صاحب مال ومنالی هستند از جنراتور، برق می گیرند و بعضی هم شب را با روشنایی شمع و یا گیس صبح می کنند.
استفاده کنندگان برق شهر کابل اکثرا ان جی او های خارجی، داخلی، و وزارت خانه ها و ادارات دولتی و خیلی از قوماندانان و خویشاوندان آنها هستند. خانه یک قوماندان در نزدیکی خانه ماست که شبانه روز لامپ مهمانخانه شان روشن است. بچه همسایه ما که از من کمی بزرگتر است همیشه با الفاظ بد و بسیار رکیک از قوماندان سخن می گویند که اینجا گفتنی نیست. در تمام شهر، برق به نوبت است. مثلا امشب اگر برق داریم برای دوشب دیگر نداریم. آنهم فقط یک چشمک میزنه و میره پشت کارش.
دو سه روز است، هوائی کابل آفتابی شده است، افزون بر برف و باران پی درپی در این چند روز اخیر، سردی هوا روز به روزشدت گرفته است. قرار بود دو هفته قبل مرکز گرمی بلاک های ماکروریان فعال شود ولی تا هنوز ازش خبری نیست. اکثر شهروندان کابل از صندلی استفاده می کنند. صندلی بیشتر استفادهء سنتی دارد و ناگفته نماند که اقتصادی هم است و برخی از چری با سوزاندن چوب و برخی هم از بخاریهای نفتی و گیسی برای گرم کردن خانه شان استفاده می کنند.
قیمت ها روز به روز رو به گرانی است. یک سیر چوب چهل افغانی است و گاز هم کیلویی چهل و پنج افغانی ( یک دالر آمریکایی). 
در ضمن هفته گذشته اسماعیل خان وزیر انرژی (والی سابق هرات) گفته است که در ظرف چهل روز، شهر کابل را برق خواهد داد. متاسفانه، وزیر سابق آب و برق (انرژی) شاکر کارگر، هیچ گونه فعالیتِ در این زمینه از خود بروز نداد. شاکر کارگر مدت های زیادی را در شهر مسکو بسر برده بود. کسانی هستند که از او به عنوان آدم عیاش و شکمباره اسم می برند که در شهر مسکو روز تا شب مشغول عیاشی بوده است و در شهر مزار شریف هفت تا حولی خریده است. بعد از برکناریی اش از وزارت انرژی به شهر مسکو برگشته است. این عملا گفتهء محترم وزیر فرهنگ مخدوم رهین را بجا آورد که دو سال پیش گفته بود " با یک بکس آمده ام و با یک بکس به غرب بر می گردم". شما قاضی! این هم وضع مردم افغان و سران شان. در فرصت دیگر بیشتر خواهم نوشت.

بدرود تا درود ديگر!