اندک زمانی به برگزاری انتخابات پارلمانی باقی مانده است و کاندیدان هم به شکل گسترده و بیسابقهای کوشش دارند به نحوی توجه مردم را جلب کنند. در و دیوارهای منازل، مکاتب، دفاتر، وسایط نقلیه، دیوارهای باغ وحش، تشنابهای عمومی، درختها همه و همه از تصاویر کاندیدان رنگ گرفته است. پنجرهای نمانده که عکس کاندید به آن نصب نشده باشد. خانههای شهر از تصاویر محترم کاندیداتورها آراستهاند.
شکل کامپاین تبلیغاتی هم فرق دارد. کسانی هستند که تصاویر شان را به اندازه بسیار بزرگ در بیلبوردهای مخصوص در چهار راهها و جاهای پر رفت و آمد شهر نصب میکنند البته این دسته کسانی هستند که پول کافی دارند. دستهای هم هستند که به تصاویر نه چندان بزرگ بلکه به شکل منظره و گاهی هم به صورت ویزیت کارت همرا با اسم و ولد و آدرس تیلفون و امیل آدرس اکتفا میکنند. دستهای دیگری هم هست که تصاویر تبلیغاتیاش را در موتر شخصی و گاه کرایی نصب میکنند. در اکثر مواقع این نوع موترها همراه با بلندگوههای ایکو دار در سرکها و چهار راهها ظاهر میشوند و شروع به شعار دادن میکنند. گاهی هم نوار از قبل ثبت شده را میگذراند که همراه با شعار سرود ملی بصورت ناهمگون درمیآمیزند.
شعارها هم هر روز تغییر میکند. بعضیها مینویسند: شعار بس است، به برادر مجاهد تان رای دهید. بعضیهای دیگر مینویسند: رای شما خون شما است، خون تان را هدر ندهید. بعضیهای دیگر هم از شعارهای بسیار نوبرآمد کار میگیرند و بیشتر کوشش میکنند از کلمات مانند جامعه، فرهنگ، آزادی، دموکراسی، مردمسالاری، زندوستی، و خیلی از کلمات نامفهومی که خود جنابان هم از فهم شان کم میایند، شعار شان قرار میدهند.