در این اواخر موج از ناآرامیهای که در جای جای این کشور جنگزده اتفاق افتاد یک بار دیگر بحران و تشنجات داخلی را قوت بخشید.
به اسارت گرفتن 31 تن از نیروهای امنیتی و اعدام یکی از سران آنها، کشتن یک قاضی و دو تن از نیروهای ریاست امنیت، به قتل رسانیدن ولسوال واشیر ولایت هلمند همرا با 5 تن دیگر، انفجار موتر دفتر انتخابات در خوست، درگیری مسلحانه در غور که سه تن زخم برداشتند، به قتل رسانیدن یکی از نامزدان پارلمان در ولایت غزنی، کشتن قوماندان پولیس شاهراه هرات ـ کندهار و زخمی شدن چهار تن دیگر توسط افراد ناشناس، زخم برداشتن سه تن از قوای ائتلات در پکتیا، سوء قصد به جان خلیلزاد سفیر آمریکا در افغانستان و حمله انتحاری در یک مسجد در شهر قندهار که باعث قتل بیش از بیست نفر همرا با قوماندان امنیه کابل گردید.
همهء موارد ذکر شده حاکی از گسترش دامنهء ناامنی و بیثباتی و بحرانی کردن اوضاع جاری کشور است که به وسیلهء طالبان و سازماندهندگان گروپهای خاصی دستگاه استخبارات پاکستان (ISI) و بعضی دستهای نامرئی کشورهای همسایه که به بیثبات ساختن کشور در تلاشند سازماندهی میشوند. افزایش ناآرامیهای اخیر زنگ خطری است برای به وخامت کشانیدن اوضاع فعلی ایکه صلح و امنیت نسبی در آن ریشه گرفته است. اخیرا وزیر دفاع جنرال عبدالرحیم وردک طی مصاحبه با بعضی رسانههای خارجی از تشدید حملات طالبان در آینده هشدار داد و گفت که سازمان القاعده در پی آمادگی خونریزیهای شدیدی مانند عراق هستند تا از انتخابات پارلمانی که قرار است در ظرف سه ماه آینده برگزار گردد جلوگیری کنند.
حال با این وضعیت بحرانی که کشور در آن غوطه میخورد معلوم نیست این اردوی ناکارآمد و ناسالم که توسط کانگسترهای آمریکای تربیه شدهاند توانایی گرفتن امنیت و جلوگیری از حملات احتمالی دشمنان را خواهند داشت یا خیر؟
اردوی که معلوم نیست برچه پایه و اساسی بنانهاده شده است اما میلیونها دالر کمکهای جهانی که برای بازسازی افغانستان اختصاص داده شده بود، نابجا و بیهدف مصرف اردوی ملی شده است. از آن مبالغ هنگفت که برای اردوی ملی به مصرف رسید اگر بجای آن برای تربیه و بالا بردن سطح آگاهی و مسلکی پولیس به مصرف میرسید مطمئینا امروز شاهد چنین ناامنیها در پایتخت و اطراف نمیبودیم. وقتی از جنرال عظیمی سخنگوی وزیر دفاع، علت این همه ناامنی پرسیده میشود او با کمال افتخار میگوید این نوع ناامنیها و آدمکشیها چیزی معمولی است حتی اگر شما کشورهای جهان اول را در نظر بگیرید آنها نیز دچار از این نوع ناامنیها هستند. این یگانه منطق و دلیل مستندی است برای سخنگوی وزیر دفاع که نه یک بار بلکه بارها در کانفراسهای خبری اظهار کرده است.
معلوم نیست هدف کاخ سفید و شورای امنیت از ایجاد چنین اردوی که از سه سال بدین نتوانستهاند حافظ جان شان باشند تا حافظ مردم، چیست؟ آخر اردو برای چه؟ ما هنوز پولیس نداریم اردو برای چه؟ کدام خطر و تجاوز کشور بیگانه به افغانستان محسوس است؟
کشورهای که اردو و ارتش میسازند آنها پولیس دارند آنها پالیسی مشخصی در قبال ایجاد اردو که شاید احمالات حمله و تجاوز بیگانه به خاک شان باشند دارند. اما افغانستان برای چه اردو میسازد؟ قصد حمله به کدام کشور را در سر میپروراند؟ کدام کشور قصد حمله به افغانستان دارد تا اردوی ملی از افغانستان دفاع کند؟ فکر نمیکنم آنقدر حس ملی و وطندوستی زنده مانده باشد چون تا حال میزبان بودهایم.
عجیب بزبازیهای که در این کشور نمیشود. آمریکاییها برای سربازانی که به اردوی ملی میپیوندند سه ماه کورس دایر میکنند و به آنها درس آکادمیک محاربوی میدهند. سه ماه. فکرش را بکنید! در سه ماه راه چند ساله را میخواهند طی کنند. در اول نزاع داشتند که توازن قومی و نژادی در اردوی ملی در نظر گرفته شود. دعوا داشتند که از فلان قوم نباید در اردو حضور داشته باشند اما باگذشت زمان، در همین اواخر شنیدیم که سربازان اردوی ملی گروه گروه از اردو فرار کردند. با آنکه معاش کافی بیش از 100 دالر آمریکایی ماهانه به آنها پرداخت میشود.
این هم فاجعهء که معلوم نیست باداران آمریکایی چگونه با آن معالمه خواهند کرد.
حال با این وضعیتی که دولت دست و پنجه نرم میکند معلوم نیست آیندهء این سرزمین مفلوک چه خواهد شد؟ از یک طرف تهدیدهای طالبان در اختلال از برگزاری انتخابات پارلمانی و از طرف دیگر تشتت و پراکندگی در اردوی ملی و نبود حس مسئولیت و روحیهء وطن دوستی در میان آنها، امکان آن میرود که ناامنیها و تشنجات بیشتر و بیشتر گردند. متاسفانه سربازانی که به اردوی ملی استخدام میشوند با روحیهء قومی و نژادی وارد اردوی ملی میشوند آنها فکر میکنند که نمایندهء قوم و تبار شان در اردوی ملی هستند و فکر میکنند این سهمی است که آنها مستحق بودهاند. چون قبل از انکه اردوی ملی تشکیل گردد در اول چارچوب قومی و نژادی ساختند تا با استفاده از روش جلب و احضار دورهء مکلفیت عسکری.
اما باز هم با همهء این یاس و نومیدیها مردم به آینده بسیار امیدوار هستند که انتخابات به آرامی برگزار گردد و افرادی که به پارلمان راه مییابند در قدم اول امنیت را برای آنها به ارمغان بیاورند تا حداقل از این بابت خیال شان راحت باشند. هرچند شکم شان گرسنه باشند اما میخواهند زنده بمانند.