صبحگاه روز دو شنبه هشتم جوزا شهر کابل شاهد وقوع يک حادثه خونينی بود که در اثر آن ده‌ها نفر کشته و صد‌ها نفر ديگر زخمی برجای گذاشت. حادثه غم‌انگيز از اينجا به وقوع پيوست که کاروان نيروهای ائتلاف از سراشيب کوتل خيرخانه وارد کابل می‌شدند که ظاهرا در اثر عوارض فنی تيرلی که حامل بار سنگين از مواد بود از کنترول خارج شده در مسيرش دو موتر مربوط به نيروهای ائتلاف و بعد يک موتر ملکی را زير می‌گيرد که در اثر آن يک نفر کشته و شش نفر ديگر به شدت زخم برميدارند.

سخنگوی ائتلاف گفته بود که اين حادثه ترافيکی ناشی از عوارض تخنيکی وسايط شان بوده است اما شماری از کسانی که شاهد صحنه بودند گفته‌اند که اين حادثه در اثر مست و غفلت بودن راننده وسايط نقليه به وقوع پيوسته است.
لحظه‌ای از اين واقعه نگذشته که افراد از هرطرف هجوم برده مشغول تماشای سانحه شدند اما سرانجام آن تعداد کسانی که در اطراف حادثه جمع بودند دست به خشونت زده به سوی نيروهای ائتلاف سنگ پرتاب می‌کنند. در اثر خشونت‌ها يک موتر پوليس به آتش کشيده می‌شود و سرانجام پوليس و نيروهای ائتلاف دست به فيرهای هوايی می‌زنند تا افراد ياغی‌ را از اطراف شان دور سازند. اين شورش در همينجا بسنده نمی‌کند بلافاصله منطقه خيرخانه در قسمت شمال کابل شاهد بروز خشنترين صحنه از تظاهرکنندگان می‌شود. ناگفته نماند که سرای شمالی نقطه آغاز آشوب و بلوا بر ضد عساکر آمريکايی در شمال کابل بود. اما اين اعتراض و شورش وحشيانه که هدف آن تنها دزدی و غارت اموال مردم بود نه چيزی ديگر جای جای اين شهر را فرا گرفت. چوک ده کيپک، چوک ملک اصغر، چوک شهيد پناه، حاشيه پارک زرنيگار جلو هوتل سرينا، ده افغانان، سرک پنزده وزير اکبرخان، چهار راه دهمزنگ، مقابل مکتب ليسه حبيبيه، تلويزيون آريا و رستورانت در سرک دارالامان، اينها جاهايی بودند که شورشيان ياغی دست به آتش و شکستن درب دکان‌ها و آتش زدن وسايط نقليه و غارت زدند.

تظاهرکنندگان عکس رئيس جمهور کرزی را که در ديوار شاروالی کابل نصب شده بود به آتش زدند اما صدمهء به عکس احمدشاه مسعود در ضلع ديگر همين ساختمان نرسيد. اکثر تظاهرکنندگان در حالی که عکس احمدشاه مسعود را حمل می‌کردند، شعار مرگ بر آمريکا را سر داده و خانه، دکان و موترها را به آتش زده و غارت می‌کردند.

ديروز، من شخصا در شهر در گشت و گذار بودم، شهر کابل خالی از زنان بود و اندک موردی بود که خانم‌ها در شهر ديده می‌شد. گفته می‌شود ديروز به علاوه انکه تظاهرکنندگان امنيت شهر را مختل کردند و دست به غارت زدند در چندين مورد به ناموس مردم تجاوز شده است. يکی از آن مورد حتی در تلويزيون نيز مشاهده شده بود که زن جوانی در حال گريه از چنگال شورشيان گريخته بود.

در ده افغانان در يک کافی شاپ رفتم تا اندکی با نوشيدن پياله چايی خستگی‌ام را برطرف کنم. پسر بچه هزاره‌گی گفت ديروز در سرای شمالی مرا لت وکوب کردند تا به جمع تظاهرکنندگان بپيوندم. به من عکس احمدشاه مسعود را دادند تا عليه آمريکا شعار بدهم وقتی من امتناع ورزيدم بالای من با مشت و لگد حمله کردند: اينه سيکو دستای مه، سياهيش تا هنوز مانده، به مه ميگفتن هزاره بی‌غيرت بيا عليه آمريکا تظاهرات کنيم".

ديروز حوالی ساعت يک بجه بعد از ظهر بود که دود سياهی از ناحيه کارته سه به آسمان بلند شد. صدای فير گلوله به صورت ممتد به گوش می‌رسيد. هيچ لحظه‌ای نبود که صدای فير گلوله شنيده نشود. من تصميم گرفتم حداقل در صحنه رفته عکس بگيرم. نميدانم چرا گاهی ديوانه‌وار دست به تصميم‌های غيرعاقلانه می‌زنم. بايسکل خياط همسايه‌ام را گرفتم و به طرف سرک دارالامان روانه شدم. در سه راهی که سرک کارته چهار به سرک دارالامان وصل می‌شود رسيدم. ديدم تظاهرکنندگان محل را ترک کرده و دودی هم که به هوا برخاسته در مقابل تلويزيون آريانا است يعنی درست دو ايستگاه بعد از ليسه حبيبه. از بايسکل پاين شدم که عکس بگيرم. در حال عکس گرفتن بودم که پوليس بالای سرم رسيد. گفت اينجا را ترک ميکنی يا اينکه به طرفت شليک کنم. ديدم کلاشينکوفش را به طرفم نشانه گرفت و من بدون معطل به بايسکلم پايدل زدم.

از روی پل تير شدم. درست در سر کوچه شرکت بودم که تعداد زيادی از تظاهرکنندگان که اکثرا شاگردان مکاتب بودند چوب در دست، عليه آمريکا شعار می‌دهند. اول باور نکردم، فکر کردم افراد عادی هستند اما وقتی نزديک شدم، ديدم همه آنها شاگردان مکتب هستند و اکثر آنها هم از ليسه حبيبيه آمده بودند. بعضی از آنها بکس‌های شان مملو از پيپسی و کوکا کولا بودند که در اثر شورش بالای رستورانت واقع در سرک دارالامان به دست آورده بودند. من منتظير بودم چگونه می‌توانم خودم را يک ايستگاه نزديکتر برسانم در حاليکه هردم صدای فير گلوله از فاصله دو صد متری‌ام قطع نيست. در ميان اين تعداد کسانی که از ليسه حبيبيه آمده بودند کسان ديگری هم بودند مانند نگران موتر، بايسکل‌ساز، کارگر، کراچی‌وان، تبنگی، کارگران نانوايی، بچه‌های اسپندی و دو سه نفر بزرگسالی که آنها را هدايت می‌کردند.

آنها پيش رفتند و من هم از دنبال آنها حرکت کردم تا فرصتی برای عکس گرفتن بيابم. البته تنها من نبودم که عکس بگيرم. دو تن ديگر هم بودند که از تلويزيون‌های خصوصی آمده بودند تا محل واقعه را فملبرداری کنند.
ناگهان گروپی از پوليس‌های واکنش سريع از حاشيه سرک به طرف آنها دويدند و فير کردند. من فکر کردم آنها هوايی فير می‌کنند اما متوجه شدم که آنها بسوی تظاهرکنندگان شليک می‌کنند. من تنها دو مظاهره‌چی را ديدم که به زمين افتادند و ديگر برنخواستند. ديگر فرصت ماندن نبود، من از محل دور می‌شدم که گروپ ديگری از پوليس واکنش سريع از روبرويم می‌آيند. هيچ چاره‌ای نداشتم جز ايستاد شدن. از بايسکلم پاين شدم از ترس اينکه مبادا به طرفم فير کنند. باتومش را بالا برد و پرسيد: چه ميکنی اينجه؟ من در مقابل درب ساختمان دلوکسی ايستادم: گفتم اينجا کار می‌کنم. وقتی آنها دور شدند، محل را ترک کردم.