ربودن تبعهء ایتالیایی چند روز پیش اتفاق افتاد. تاهنوز هیچ یک از عناصر افراطی، ربودن کلیمینتا خانم ایتالیایی را به عهده نگرفته‌اند. این اختطاف، مرا به یاد حادثهء سه چهار ماه قبل انداخت. زمانیکه سه تن از کارمندان سازمان ملل در کارته پروان، ربوده شدند که بعد از گذشت یک ماه، توسط امنیت ملی کشف و آزاد شدند.

ربودن آن سه تن تبعهء خارجی را گروه اسلامی‌افراطی بنام "جیش‌المسلمین" (جیش در عربی به معنی  سپاه است) به عهده گرفته بود. حرف بر سری این است که خبرنگاران بیچاره و مفلوک، با اندک سوادی که داشتند، جیش‌المسلمین را نمیدانستند که یعنی چه.
ستار سعیدی یکی از خبرکش‌های فعال بی‌بی‌سی است که در نخستین روز اختطاف آن سه تن، خبرش را بنام جهش‌المسلمین پخش کرد. اما در این میان مفلوک‌تر از خبرگیر‌های رادیو آزادی ندیدم که نه جیش‌المسلمین خواند و نه جهش‌المسلمین بلکه "سوق‌الجیشی" خواندند. شاید آن گزارش‌ها هنوزم در آرشیف رادیو آزادی وجود داشته باشد. کسانیکه بخواهند بشنوند به آرشیف رادیوی آزادی مراجعه کنند.

جالب اینجاست خاله‌ای که فعلا از کابل برای رادیو آزادی خبر تهیه میکند نه یکبار بلکه دو سه بار تکرار کرد که "گروه سوق‌الجیشی" ادعا کرده‌اند که سه کارمند سازمان ملل را ربوده‌اند. گزارش مذکور نه یک بار بلکه بارها از رادیو آزادی پخش گردید.

همینطور به یادم است که سال گذشته در ماکروریان سکونت داشتم. شبی بیست و یکم ماه مبارک رمضان بود، درست بین ساعات 8 و 10 شب. صدای نحیفی فریده‌ انوری در شروع برنامه، بانگ داد که "اینجا رادیو آزادی است" بعد از پخش موزیک کوتاه، اخبار جهان را قادر حبیب به قول خبرنگاران رادیو تلویزیون کابل به خوانش گرفت که بیچاره‌ترین و مفلوک‌ترین پشتو زبانی است در رادیو آزادی که هنوزم با زبان گفتاری دری مشکل دارد. بعد از ختم اخبار جهان و پخش موزیک کوتاه، خاله فریده‌ جان انوری چنین گفت:
 "تشکر از اخبار جهان"
لحظهء صبر کرد و مثل انکه منتظیر بود تا اخبار جهان، زبان کشیده بگوید که " اُو خاله جان! دیر مننه ستاسو مهربانی او تاسو یو خه خبریال او ویان دی او خه غک لری، په دی خاطر ز ستاسو مینیوم".

حیرت‌انگیزناک اینجاست که چندی پیش نیز همین خالهء عزیز ما مرتکب خواستار تشکری از "اخبار جهان" شد نه از آن کسی که خبر را به خوانش گرفت.
حال جای پرسش اینجاست که همین خاله جان اگر بسیار تعریف و تمجید و خوش‌گویی و خوش‌برخوردی را دوست دارد، چرا از شنوندگان رادیو آزادی در بارهء صدا و ادا و اطوارش طالب نظر نمیشود؟
پیشنهاد من به رادیو آزادی این است که حداقل به نطاقان شان این حق را بدهد تا هرکدام آنها بطور جداگانه طالب نظریات شنوندگان شان شوند، ولو به آبروی شان تمام شود. گرچه برای آنها آبرو و حیثیت هم مطرح نیست چون قبلا بارها از اینگونه آبرو ریزی را به کررات کرده‌اند. از جمله روابط دو دوست معزز را: فرهاد دریا و سمیع حامد.
چقدر مشمئیز‌کننده است که فریده جان انوری داستان همجنسبازی (homosexual) این دو بزرگوار را از تریبون رادیو آزادی پخش کند. فکر نمی‌کنم قصه آنقدر جالب‌انکیزناک‌آلود بنظر برسد، میرسد؟