درگيری‌های اخير در اقصاء نقاط کشور نشانهء از نا‌امنی‌های است که دولت هر از گاهی آن را عادی جلوه می‌دهد و می‌گويد دشمنان افغانستان نمی‌گذارند ما دمی راحت باشيم. حوادث و رويدادهای ناگوار هميشه به دشمنان مردم افغانستان نسبت داده می‌شود. اين گونه رفتار محتاطانه نه تنها در اذهان مقامات دولتی سايه افکنده است بلکه مطبوعات کشور را هم به گونه تغيير جهت داده‌اند. مثلا يک حمله انتحاری در قندهار و يا هلمند توسط طالبان و القاعده را هرگز نمی‌گويند طالبان و يا القاعده انتحار کرد و مردم بی‌گناه توسط فلانی‌ها مربوط فلان گروه کشته شدند، می‌گويند اين حمله توسط "دشمنان مردم افغانستان" انجام شد. اين‌ها می‌ترسند مبادا روزی اين دولت شانه‌هايش فرو غلطد و آن وقت مورد خشم طالبان قرار گيرند.

حال برای انکه به فهم آنها وارونه جلوه نکند من هم می‌گويم دشمنان مردم افغانستان. اخيرا از سوی همين دشمنان مردم افغانستان زد و خوردها و برخوردهای مسلحانه که تلفات سنگينی را در پی داشت صورت گرفت. زد و خورد و تلفات جانی در هلمند، ربودن دو تبعه نيپالی در پايتخت کابل، حملات پی‌‌درپی در ولايت قندهار و برخوردهای خونين دهم عاشورا ميان اهل تشيع و تسنن در هرات (که نمی‌شود دشمن ناميد) همه و همه بيانگر ناامنی و بی‌ثباتی پايدار در کشوری است که سردمداران اين گونه واقعات خونين را يک امر عادی تلقی می‌کنند. درگيری هلمند ۲۸ تن کشته و بيش از ۵۰ تن زخمی برجای گذاشت. درگيری‌های هرات هم ۶ کشته و بيش از ۷۰ زخمی داشت. اين زد و خوردهای خونين زمانی صورت می‌گيرد که دولت ادعا دارد پوليس ملی تربيه کرده است و نيروهای بين‌المللی آيساف امنيت کشور را به عهده گرفته‌اند. سرمايه هنگفتی به اردوی ملی و پوليس ملی اختصاص يافت اما متاسفانه آشوبگران و ياغيان هر بار که خواسته‌اند مکاتب را آتش می‌زنند، معلم‌ها را می‌کشند، اختلافات قومی و مذهبی را دامن می‌زنند. تنها کودکان اين سرزمين از يونيفورم‌های پلنگی و تفنگ‌های مدرن‌ نيروهای اردوی ملی و امنيتی می‌ترسند

در اين نبايد ترديد داشت که ضعف بنيه‌ای در نيروهای دولتی افغانستان و قوت‌های ضد تروريزم به رهبری ايالات متحده آمريکا در رويارويی با نيروهای طالبان وجود دارد. زد و خورد و شکست در برابر طالبان نه تنها از حملات تروريستی آنها نمی‌کاهد بلکه توان‌مندی و قدرت سازمان دهی اين گروه را بيشتر به نمايش می‌گذارد. حالا بايد گفت نيروهای ائتلاف به رهبری ايالات متحده آمريکا، قوت‌های آيساف به رهبری ناتو و هم‌چنين ارتش و پوليس ملی افغانستان که در اين مبارزه نابرابر مشترکا قربانی می‌دهند. آنها در مبارزه عليه تروريزيم طالبانی عاجز مانده‌اند. با آنکه اين نيروها از بهترين تجهيزات نظامی چه هوايی و چه زمينی برخوردارند اما هنوز نتوانسته‌اند گوشه‌ی از اين ناامنی‌ها را برطرف سازند چه برسد به برکندن ريشه تروريزم و القاعده.

"در هر حادثه و رخداد دست اجانب دخيل است". هيچ برخورد و درگيری‌ای نيست که دولت و مطبوعات به جان پاکستان و ايران نتازند. هيچ زمانی نشنيديم که افغان‌ها خود شان را روريست بگويند و عامل همهء بدبختی‌ها خويش را بدانند. دولت و در پی آن مطبوعات جار ميزنند که طالبان ريشه خارجی دارد. آخر اين خارجی‌ کيست؟ اين خارج رفته و خارج پرورده و تعليم ديده کيست؟ دوازده ميليارد دالر حيف و ميل انجوو‌ها و موسسات خارجی و تعداد مقامات دولتی ميشود که هرکدام شان به زعم خود شرکت راه انداختند، مهمانخانه‌های مجلل ساختند و کمک جلب کردند. در اين گيرودار اندکی به وضعيت امنيتی اين کشور تأملی نشد.
خانه‌های مجلل و زمين‌ها خريدند. در کابل هوتل و مهمانخانه‌های مجلل ساختند تا پاتوق برای خارجی‌ها مهيا کنند. بگذريم از انکه در درون اين مهمانخانه‌ها (به گفت خود شان گيست هوز) چه فسادی برپاست. بگذريم از انکه تن فروشی و ده‌ها نوع فساد ديگر را همين مهمانخانه‌ها رواج دادند که امروز تعداد زيادی از همين مهمانخانه‌ها از خارجی‌ها پذيرايی می‌‌کنند به فاحشه‌خانه‌ها تبديل شده‌اند. اين برای هر شهروند که امروز در کابل زندگی می‌کنند پرواضح است. اگر شما هم نمی‌دانيد بايد بدانيد و حداقل اگر چانسی يافتيد شبی در اين مهمان‌خانه‌ها سر بزنيد. بعد طعم آزادی و دموکراسی از فرآورده‌های باداران را خواهيد چشيد. بيجا نبود که چندی پيش يکی از اساتيد پوهنتون از لارد‌های جنگی و ويرانگر که يک عمر بر گرده مرم مظلوم سوار بود و مدالهای افتخار زيادی از ويرانی‌های شهر به شانه‌‌‌ی خود داشت، دفاع می‌کرد و در مقابل از دموکراسی طعم تلخی داشت.

ادامه دارد...