دیدار شاعران افغان با رهبر

همه می دانیم که دولت ایران آنقدر با افغانها مهربان نبودند، همه می دانیم که سیاست بد است، دورنگی دارد، زشت است و گاهی هم نفرت آور. ما افغانها نه تنها سر خود مان قهر و بی حوصله ایم بلکه با همسایگان خود هم سر جنگ داریم. وقت سیاست مردار آنان را نپسندیدیم، همه را از چوب می رانیم و می گویم ایران بد است.

با این مقدمه می خواهم به شرکت شاعران افغان در جلسه رهبری در ایران اشاره کنم که اخیرا خبرش را آقای کاظم کاظمی در وبلاگش نشر کرد. خیلی از خوانندگان نه تنها در پی آن خبر از آقای کاظمی انتقاد کردند بلکه در صفحات فسبوک و جاهای دیگر چیزهای نوشتند که بدور از واقع بینی است. در روزگاری که در کشور مان کسی نامی از یک شاعر و نویسنده نمی گیرد، جای شکر است که رهبران کشور همسایه به شاعران مهاجرین افغان ارج می گذارند. در روزگاری که افغانها از همه جا رانده می شوند و کشور شان درگیر جنگ است، رهبری ایران مشتاقانه از مهاجرین افغان پذیرای می کند این یک نمونه عالی ترین برخورد انسانی است.

چرا آصف علی زرداری چنین کاری را نمی کند که دست کشورش در در خون مردم افغانستان بیشتر از همه آغشته است. چرا میدیدوف چند تا شاعر و نویسنده افغان را مهمان نمی کند، همینطور رهبران کشورهای همسایه دیگر مثل چین، تاجیکستان، ازبکستان و ترکمنستان. ایران که همزبان، همدل و همکیش ماست. با ایران اشتراکات زیادی داریم که نمی توانیم نادیده بگیرم. چرا اینقدر متعصابه به این گونه مسایل فرهنگی بنگریم. باید افتخار کنیم که رهبری ایران این قدر ظرفیت و توانای پذیرش چند شاعر افغان را دارد ولو اینکه حتی غرضی در کار بوده باشد. مهم این است که کیها به شعر و ادب ارزش قایل است. در طی چند سال گذشته چند بار آقای کرزی شاعران و نویسندگان کشورش را مهمانی داده است؟

از همه مهمتر اینکه آقای کاظم کاظمی سالهاست در ایران زیسته است و با سازمانها و مجامع فرهنگی آنجا کار کرده است و همه او را میشناسند و دوستش دارند. در آنجا بزرگ شده است و شخصیت بزرگی است در میان فرهنگیان ایران نه افغانستان. مثل خالد حسینی و ده ها شخصیت های که نتوانستند به آن آب و خاک و در میان آن همه جهل و تعصب بپایند. از آن عده نویسندگان فقط زریاب تاب آورده است که آنهم از بزرگی و حوصله اوست ورنه او هم امروز در کابل نبود.

اینقدر جهل و تعصب ما را به جایی نمی برد جز کینه و عقب ماندگی خود مان. یک بار با خود تان فکر کنید اگر در ایران می بودید و شخصیتی که ملت 75 ملیون نفری را رهبری می کند و از شما دعوت می کند آیا رد می کردید؟ من افتخار می کنم به آن عده از شاعرانی که مهمان مقامات رسمی دولت ایران شدند و در محضر آنان شعر خواندند. آفرین بر آنان.
ممکن است در افغانستان کسی در این مورد چیزی نشنیده باشد و حتی به خیال شان هم نیارد اما یک عده، فقط یک عده در فضای انترنت هستند که همیشه با تعصب و جهل با این گونه موارد برخورد می کنند.

سرانجام اینکه ما نباید به جزئیات پیش پاافتاده بنگریم. حساب دولت ها از ملت ها جداست. مردم مردند، چه افغان باشند چه ایرانی. همه با یک زبان صحبت می کنند و دین همه ما یکی است.

امیدوارم روزی از این جهل و تعصب برهانیم.