شکایت بی بی سی فارسی به کجا خواهد رسید؟

باز هم بی بی سی. آنچه قبلا قول دادم بودم. از قول صادق صبا، تلویزیون بی‌بی‌سی فارسی بدنبال پارازیتهای مداوم از سوی دولت جمهوری اسلامی ایران بر فرکانسای ماهواره‌ای هات برد، شکایت نامه‌ای را علیه این دولت به اتحادیه بین المللی امور ارتباطات itu که ظاهرا وابسته به سازمان ملل است، تسلیم کرده است.

این کار در نفس خود مهم است. اما متاسفانه این شکایت نامه‌ها به جایی نخواهد رسید. کشوری که دو سال پیش رئیس جمهورش قطعنامه سازمان ملل را کاغذ پاره بیش نخواند، عریضه‌های از این دست چه می‌تواند باشد.
وقتی قدرت‌های غربی حتی نمی‌ توانند دولت ایران را از غنی سازی اورانیوم باز دارند، شکایت های تلویزیون بی‌بی‌سی مثل لاف های تکراری شان است. یعنی تکرار این لاف‌ها جز سبکی چیزی دیگری برای بی بی سی بدنبال نخواهد داشت. یک ورق کاغذ که از طرف بی بی سی فارسی به itu نوشته شده باشد که دولت ایران به بی‌ بی سی فارسی اجازه نمی دهد تا نشراتش در ایران قابل دسترس باشد، در ظاهر چیز جالبی است اما در حقیقت امر همان گفته احمدی نژاد است که در مورد قطعنامه شورای امنیت گفته بود.

مدیران بی بی سی فارسی حتما یا متوجه نیستند و یا خود شان را به کوچه علی چپ زدند که چیزی بنام حاکمیت و یا معادل دقیقتر آن در انگلیسی Sovereignty وجود دارد. چیزی بنام دولت و اقتدار مطلق بنام جمهوری اسلامی ایران. یعنی اینکه اقتدار مطلق یک دولت غیر دموکراتیک بنام جمهوری اسلامی ایران حکم می کند که در برابر هرگونه اشاعه افکاری برون مرزی که مبنی بر ضد نظام و یا مخالف نظام پنداشته شود، اقتدار مطلقه آن حکم می کند که دست به فیلترینگ بزند گیریم که حتی این برنامه آموزنده و سرگرم کننده باشد. مطمئینا این کار با حقوق بشر و کنوانسیون‌های بین‌المللی که از حقوق شهروندی و آزادی بیان حمایت می‌کند مغایرت دارد اما وقتی با دولتی مستبد روبرو می‌شود همه چیز کاغذپاره‌ای بیش نیست.
این مانند این می ماند که رادیو ایران از بوش هوز بخواهد که تمام کارمندان شان رادیوی های شان را چالان بمانند تا صدای قران و آذان را بشنوند.