به بهانه‌ تقدیر از "هارون یوسفی"

خواهش می‌کنم یک لحظه صبر کنید، یک دمی، یک نگاهی، یک یادی از مردی بکنیم که شش سال ما را خنداند، شش سال ما را سرگرم کرد، شش سال ذوق‌ها و سلیقه‌های مان را تغییر داد، شش سال به ما موسیقی افغانستان را معرفی کرد، شش سال اطلاعات فرهنگی و موسیقی ما را بالا برد، شش سال موسیقیدانان، نوازنده‌گان، هنرمندان، آوازخوانان، شاعران، نویسندگان و چهره‌های محبوبی افغانستان را به ما معرفی کرد. اگر شش سال را در یک کتاب بگنجانیم، شش جلد کتاب خواهد شد. اما یک مرد، یک طبع‌خوش مردی که خود طبع و عشقش هنر، موسیقی، طنز و شاد کردن دیگران بود، شانه زده این کار را انجام داد. او چهره محبوب هنر و طنز افغانستان و مجری برنامه استودیوی شماره هفت "هارون یوسفی" است.

بگزارید این زمانه پوچی و سرگردانی بگذرد اما از این یکی که اکنون در این گردونه ایستاده است، بیایید تقدیر کنیم. او در طول شش سال، از همه ما تقدیر کرد. امروز ما مدیون او هستیم. امروز، برماست تا از شایستگی او، از خلاقیت‌های او، از خدماتی که او در طول شش سال انجام داد، تقدیر کنیم. اگر او نمی‌بود کی به ما خانم آزاده را که تنها امروز صدایش در آهنگ "من لاله آزادم" در رادیوهای افغانستان طنین‌انداز است- معرفی می‌کرد. از استاد ضیا قاری زاده گرفته تا به امروزی‌ترین هنرمند و نویسنده و چهر‌ه‌های محبوبی افغانستان که در برنامه " استودیوی شماره هفت" حاضر شدند و به سوال های شنوندگان رادیو بی‌بی‌سی پاسخ دادند.

او نه تنها چهره‌ها را معرفی کرد بلکه ما را به نحوی با گذشته‌های افغانستان آشنا کرد و می‌شود گفت خودش درس تاریخ بود. چهره‌ ممتاز رادیو تلویزیون افغانستان عبدالکریم روهینا و خاطرات آموزنده‌اش از زمانه خودش که نه تنها گوینده موفق بود بلکه یک ژورنالیست و نویسنده موفق وقتش بوده. بعد هم صدای خانم رخشانه را می‌شنویم که می‌خواند "دختر کوچی هستم، خیمه به صحرا دارم." بدینسان، نتیجه می‌گیریم که او خود دریای از عرف و شناخت است. او برای خودش دنیایی ساخته است که حالا از از محبوبیت بی‌بی‌سی هم فراتر رفته است. او در دل همه ما جای دارد و برای همه عزیز است. شخصی که به این مقام می‌رسد آدم ساده‌ای نیست.
او در طی شش سال ما را از تنهایی، از رنج، از بی‌حوصلگی، از انزجار، از صدای انفجار و ناامنی رهانید و ما را به دنیایی زیباتر وصل کرد. دنیایی که در آن دنیاهایی دیگر شگفته می‌شد و هر کدام درس گرفتنی بود. حتی به ما هنردوستی را آموخت. مطمئنم کسی که محتاج هنر و عشق است خاموش نمی‌نشیند. برای کسی که هنر، عشق حیات و زندگی‌اش باشد، هیچ مانعی نمی‌تواند او را از ادامه کارش باز دارد.

و نیز از خانم سیما شادان که او هم برنامه استودیوی شماره هفت را گردانندگی می کرد، نهایت سپاسگزاری را به عمل بیاوریم. تمام آنچه گفته شد در مورد سیما شادان نیز صدق می‌کند. این دو بودند که ما را با چهر‌ه‌های محبوب کشور آشنا کردند. بعد از این چگونه بتوانیم صدای آنان را بشنویم؟

یک بار به آرشیف "استودیوی شماره هفت" نظر بیاندازید، هیچ کس از قلم سیما و هارون نیفتاده است. حتی بعضی از هنرمندان و نویسندگان بیش از یکبار در برنامه‌ شان ظاهر شدند.

این یادداشت را می‌نویسم چون زنگی به تمام هنرمندان نویسندگان و شاعران تا به نحوی از هارون یوسفی و سیما شادان به خاطر شش سال زحماتش تشکری کنند. از تمام آنانیکه صدای آنان را در طی شش سال از رادیوی بی‌بی‌سی فارسی و از برنامه "استدیوی شماره هفت" شنیدند خواهش می‌کنم خاموش ننشینند و از این دو چهره محبوب تقدیر کنند. باالخصوص آنانیکه که در استدیوی شماره هفت ظاهر شدند و مصاحبه کردند. خاطرات و احساس شان را به نحوی ابراز کنند. می‌توانند در سایت‌های افغانی نشر کنند.

پیشنهاد می‌کنم، آخرین برنامه استدیوی شماره هفت را که خود آقای یوسفی تهیه کرده است، بشنوید. در حین صحبت با شنوندگانش مثل اینکه بغض‌ گلویش را تنگ می‌کند، صدایش گیر میکند، اندکی مکث می‌کند، اما آن صدا و آن شوخی‌های سابقش در این برنامه اخیر نیست. معلوم است که شش سال کار و شش سال طبع خوشی، او را با میلیون‌ها نفر در کشورش وصل کرده است. بنابراین خداحافظی برایش سخت است.
متاسفانه شنیدیم که بی‌بی‌سی فارسی برنامه استودیوی شماره هفت را از برنامه‌هایش حزف کرده است. در آخرین برنامه آقای یوسفی علنا اعلام کرد که این برنامه پایان بخشید چون ظاهرا بی‌بی‌سی به این بخش بودجه ندارد.

هارون یوسفی! در هر جای دنیا که هستی، یار ما هستی و دوستت داریم.

خواهش دوستانه: دوستان مرا تنها نگذارید، این لینک های زیر منتظر رای شماست. فقط روی ستاره ها کلیک کنید نیاز به ثبت نام ندارید.
1- زیبایی مسحورکننده دریاچه بند امیر
2- ریش حنایی
3- صیقلکار کوچک خیابانی
4- خایگنه فروش کوچک
5- غذا دادن به کبوتران سخی خوشبختی می‌آرد.
6- اردوی ملی، فرزندان غیور وطن