یک پوزش جدی

لحن یادداشت قبلی‌ام آزاردهنده بود. تعدیلش کردم. آری، باید یاد گرفت. بعضی وقت‌ها آدم فکر می‌کند نقد کردن نصف جنگ است. البته در خیلی موارد این چنینی است. اما من فکر می‌کنم این گونه لحن‌ها خیلی خصمانه و ذهن‌آزار است. البته در زبان انگلیسی بعضی نقدها آنقدر لحنش تنند است که باور آدم نمی‌شود. اما فکر می‌کنم زبان فرق می‌کند. زبان فارسی ممکن است آن طنز، طعنه، مسخرگی با کلمات و جملات را برنتابد.
متاسفانه در افغانستان همه این عادت را دارند که اول پهلوانی می‌کنند بعد پیشنهاد می‌کنند که بنشین که مشکلت را برت یک یک بگویم. سرانجام این مشکل دامنگیر من هم شد. اما من نمی‌خواهم از این جنس منتقد باشم. متانت و آرامش در کلام یکی از زیبای‌های است که باید در نقد رعایت شود. هرچند من از خوبی‌‌های بی‌بی‌سی اشاره‌ای نکردم. ولی این را همه می‌دانند که اگر بی‌بی‌سی نباشد ما چیزی در زندگی مان کم داریم.

آنرا به حساب نپختگی و سطحی‌نگری‌ ام بگیرید. من خامم و در راه آموختن. میشتابم و میافتم. کار دنیا این است. جهل، شتاب و افتادن. با چنین افتادن‌هاست آدم گاهی خام است گاهی هم به حد کافی جاهل اما سرانجام یاد می‌گیرد. مرا ازطیف خام به حساب گیرید. هدف این است که نقد و یا هر نوشته‌ای باید سازنده باشد نه مخرب. پس آنچه در یادداشت قبلی بصورت شتابزده نوشته شده بود عمیقا پوزش می‌طلبم از دوستانی که خواندند و خصوصا از دوستانی که در بی‌بی‌سی‌ اند.
در یادداشت هایی بعدی بعضی راه‌کارهای ارائه خواهم کرد. البته آن راهکارها بصورت ضمنی و مرتبط با چالش‌های بی‌بی‌سی حال و گذشته البته در افغانستان خواهد بود.

ادعا نمی‌کنم که من چیزی میدانم. من یک فردم. یک خواننده و شنونده بی‌بی‌سی. مثل خیلی‌های دیگر اما می‌خواهم نگرانی‌هایم را در مورد بی‌بی‌سی فارسی با دیگران شریک سازم. مگر چند تا سایت مثل بی‌بی‌سی است که روزانه ما را به دنیا وصل کند. مگر چند تا سایت و شبکه‌ای وجود دارد که ما را از اتفاقاتی که در دور بر مان جریان دارد مطمئین سازد. مطمئنا بی‌بی‌سی یگانه است در این میان.

یادداشت اولی در مورد نقش بی‌بی‌سی در افغانستان و تاجیکستان را دوست نازنین و تازه یافته‌ام "جاد اقبال" به انگلیسی ترجمه کرده است. در وبلاگش ببینید. وبلاگ خوبی دارد حتما یک چرخی بزنید.

اما این یکی از یاد تان نره به من رای دهید تا خوبتر شوم.