با چشم‌های خونین

این روزها وضعیت سختی دارم. چشم‌هایم رنگ خون گرفته و سراسر می‌سوزند. از روزی که اینجا آمدم، این الرژی با من همراه بوده و تا حال از قطره پتنول patanol استفاده می‌کردم اما دیگر توان خریدن آنهم محال شده است. شاید باور نکنید که یک قطره 5 ملی گرامی 120 دالر قیمتش باشد. سه چهار نوع قرص ضد الرژی استفاده کردم اما متاسفانه کارگر نیافتاد.

امروز وقتی از کلاس درس فارغ شدم، در فکر این بودم که دیگران چه فکر می‌کنند وقتی چشمان خون‌آلودم را می‌بینند. ناگهان به یاد مرثیه شب‌های محرم و خصوصا تاسوعا افتادم. سال 1999 در دوبی، در خیابان جمال‌الناصر با دو سه دوست تخس و شیطان به مسجد می‌رفتیم تا از برکت امام حسین نان مفت بخوریم. دو روز بعد بانیان آن محفل فهمیدند که ما فقط بخاطر نان آنجا میریم، دو ساعت قبل در را می‌بستند. در روزهای آینده ما مجبور بودیم، سخنرانی آقا شیخ محمد محسن صلجو را بشنویم. او به دعوت مسجد از شهر قم آمده بود. جایی تنگ بود و متاسفانه ما دقیقا روبروی آقا شیخ قرار می‌گرفتیم و تازیانه کلمات آقا شیخ را متحمل می‌شدیم. به او زل می‌زدیم وقتی می‌گفت بگیریید ما به او خیره می‌شدیم. او بازهم می‌گفت آه ویلا، حسینا، با شما هستم بگیریید تا حسینی و کربلای شوید. ما باز هم به او خیره می‌شدیم. او با دست محکم به سر و صورتش می‌کوبید و می‌گیریست. خصوصا وقتی قصه ذوالجناح را پیش می‌کشید داستان جالبتر می‌شد. او ذوالجناح را با چشمان خونین ترسیم می‌کرد. و می‌گفت، خون رنگ شهید است و رنگ خداست. وقتی اشک‌های ذوالجناح در رود فرات ریخت، تمام رودخانه خونین گشت. مردم نه ماه خون می‌نوشیندند چون آب تبدیل به خون چشم ذوالجناح شده بود. ناگهان به امر خداوند رود فرات از خون پاک شد و آب تازه در آن جاری شد.

بهرحال، من از چشم خونین می‌ترسم هرچند رنگ خدا هم باشم. این روزها این سوزش و درد تحملم را ربوده است. اگر پیشنهاد و یا راه چاه برای از بین بردن این الرژی و یا همان حساسیت دارید، خواهش می‌کنم راهنمایی‌ام کنید. چشمانم خونین، تبدار، گاهی خشک و تنبل هستند. حوصله مطالعه را هم ندارم.