شش سال قلم زن، قدم زن

شش ساله شد این صفحه. شش سال است اینجا می نویسم. شش سال است هرچه خواستم نوشتم. می‌دانم همه بی‌ارزش بودند اما حداقل برایم ارضا کننده بود. خصوصا داشتن خوانندهء منتقد، هوشیار و بعضی هم گستاخ و بی‌رحم. نوشتن نوعی ارضای غریزه است که یک گیتارنواز با نوازش انگشتانش بر تارهای گیتار به آن دست می‌یابد، کارگر با کارهای جسمی و فیزیکی ارضا می‌شود، خواننده با سنجش و انتقاد. اما در این میان تنها کسانی رنج می‌برند که چیزی عاید شان نمی‌شود چون ذهن نازا دارند، حسودند، محدودند و مجهولند. آنها همه سرانجام معدومند. آنان در هیچ مقوله‌ی‌ نمی‌گنجند، برای خودند و حسود دیگران. چون ذهن خشم‌آلود دارند. اما نوشتن برای من نوعی در جریان قرار گرفتن زندگی است. نوعی تفنن و به نوعی هم آرامش‌ بخش است. نوشتن گاه از روی ناچاری است و گاهی از روی تفنن. بهرحال، نوشتن سرگرمی است،‌ چون گاهی از روی دلتنگی است و گاهی هم از روی مجبوری. به همین خاطر، در شرح وبلاگ این را نوشتم که اینجا را چنین وضعیت شکل می‌دهد.

من شش سال وبلاگیدم و نوشتم. شش سال دوست ساختم و شش سال برای خودم دشمن یافتم. همیشه این طور است که بعضی‌ها دوستت می‌دارند و بعضی‌های دیگر از تو نفرت دارند. نفرت دارند چون با تو موافق نیستند و تو با آنان فرق داری و موافق نیستی. کمتر کسی پیدا می‌شود که تو را درک کنند.

این یادداشت را در حالی می‌نویسم که صدای ترقه‌های جشن سال نو 2010 در شهر فیلادلفیا بلند است. برف می‌بارد اما ما قصد داریم امشب بیرون برویم و سال نو را با هیجان و شادی آغاز کنیم. طبق معمول، من هم برای همه دوستانی که این سال نو میلادی را جشن می‌گیرند سال خوشی و سعادت و صحتمندی آرزو می‌کنم.