<?xml version='1.0' encoding='UTF-8'?><?xml-stylesheet href="http://www.blogger.com/styles/atom.css" type="text/css"?><feed xmlns='http://www.w3.org/2005/Atom' xmlns:openSearch='http://a9.com/-/spec/opensearchrss/1.0/'><id>tag:blogger.com,1999:blog-3242078054687767347.post7248815275592065078..comments</id><updated>2010-01-29T11:27:12.792-05:00</updated><title type='text'>Comments on یادداشت هایی از کابل: طاقت بیار رفیق!</title><link rel='http://schemas.google.com/g/2005#feed' type='application/atom+xml' href='http://www.kabuli.org/feeds/7248815275592065078/comments/default'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/7248815275592065078/comments/default'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.kabuli.org/2010/01/blog-post_25.html'/><author><name>نسیم فکرت</name><uri>http://www.blogger.com/profile/03347101740739427079</uri><email>noreply@blogger.com</email></author><generator version='7.00' uri='http://www.blogger.com'>Blogger</generator><openSearch:totalResults>6</openSearch:totalResults><openSearch:startIndex>1</openSearch:startIndex><openSearch:itemsPerPage>25</openSearch:itemsPerPage><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3242078054687767347.post-393215143981106999</id><published>2010-01-29T11:27:12.792-05:00</published><updated>2010-01-29T11:27:12.792-05:00</updated><title type='text'>سلام برادر... ما در ايران روزي كه خواستيم بياييم ك...</title><content type='html'>سلام برادر... ما در ايران روزي كه خواستيم بياييم كابل اما تودر ينگه دنيا. چقدر خوشحال شدم كه درس مي خواني برادر... گرفتار كار يك مجله هفتگي هستيم دراين اشفته بازار سياست ايران.شاد زي برادر</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/7248815275592065078/comments/default/393215143981106999'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/7248815275592065078/comments/default/393215143981106999'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.kabuli.org/2010/01/blog-post_25.html?showComment=1264782432792#c393215143981106999' title=''/><author><name>مصطفي شوقي</name><email>noreply@blogger.com</email></author><thr:in-reply-to xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0' href='http://www.kabuli.org/2010/01/blog-post_25.html' ref='tag:blogger.com,1999:blog-3242078054687767347.post-7248815275592065078' source='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/posts/default/7248815275592065078' type='text/html'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3242078054687767347.post-718633555153321179</id><published>2010-01-26T10:24:55.436-05:00</published><updated>2010-01-26T10:24:55.436-05:00</updated><title type='text'>ما افغان ها عجب مخلوقاتی استیم! نه خود آستین برای ...</title><content type='html'>ما افغان ها عجب مخلوقاتی استیم! نه خود آستین برای کار نیکی بر میزنیم و نه دیگران را که چنین کرده اند تحمل و درک می کنیم. نمیدانم چرا جمعی از روشنفکران با این فرهادی دریای مسکین همیشه کش و گیر دارند؟ اگر کسی کاری نیکی کرد می گوییم: او آنرا نه برای ملت، بلکه برای شهرت و جیب خودش میکند. و اگر هیچ کار نیکی نکرد، آنوقت میگوییم این بی قبای بی عبا را بنگر که هیچکس نیست اما وقت ملت بیچاره را تلف میکند! - با آنهم سال ها برایش کف میزنیم! - اما ما در این میانه ندانستیم که افغان ها به چه نوع خدمت و ابتکاری اعتراف میکنند؟ چه کسی را تایید میکنند؟ کدام شخصیت و هنر مند خودشانرا تا حال تایید و قبول کرده اند؟ اگر احمدظاهری بیچاره بود که در زمان حیات، بنام بچه بیریش و پوک و چی و چی مشهورش کرده بودند و جز چند دختر و بچۀ با شهامت کابلی کسی به کنسرت هایش نمیرفت. اما امروز حتی مرده اش بر هنرمندان زنده زور است! داستان استاد سرآهنگ مسکین تلختر از آنست که در بابش حرف بزنیم.  فرهادی دریا یک مثال است. ما در هزار و یک گوشۀ دیگر زندگی خود نمونه های مانند او را داریم که با آنکه میبینیم و میدانیم چقدر وطندوست و مردم دوست استند و چقدر برای افغانستان تلاش میکنند، اما ما ملت هرگز  جز تلخی بکام شان چیز شیرینی نریخته ایم. نمیدانم کی می آموزیم که از شهامت، دانش، ایثار، خدمت، ابتکار، علم، تدین، مردم دوستی و شایستگی های همدیگر یاد کرده و  نیکویی و انسان نیک را تقدیر کنیم؟! خانۀ نسیم فکرت آباد که با شهامت گپ دل خود را گفت. سخیداد هاتف نیز چی خوش گفت که: مگر دیگر نمی توان برای وطن ، تنهایی ، حماسه ، مادر ، رفیق ، عمر ، کودک ، مرگ ، آزادی ، حقیقت و... سرودی خواند؟ این همان کاری است که شخصیت های مثل فرهاد دریا انجام میدهند، اما ما چون از نام هنرمند موسیقی فقط با تنها ترین ارزش – آهنگ و شعر عاشقانه – بلد هستیم که آنهم نمیدانم  که امروز چه معجونیست، اجازه نمی دیهیم مفاهیمی که هاتف نام گرفت از زبان و گلوی یک هنرمند موسیقی شنیده شود و اگر هم شنیده شود او را شهرت طلب و دشمن مردم مینامیم.&lt;br /&gt;بودا</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/7248815275592065078/comments/default/718633555153321179'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/7248815275592065078/comments/default/718633555153321179'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.kabuli.org/2010/01/blog-post_25.html?showComment=1264519495436#c718633555153321179' title=''/><author><name>Anonymous</name><email>noreply@blogger.com</email></author><thr:in-reply-to xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0' href='http://www.kabuli.org/2010/01/blog-post_25.html' ref='tag:blogger.com,1999:blog-3242078054687767347.post-7248815275592065078' source='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/posts/default/7248815275592065078' type='text/html'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3242078054687767347.post-3855171388092738649</id><published>2010-01-26T05:18:38.379-05:00</published><updated>2010-01-26T05:18:38.379-05:00</updated><title type='text'>به امید روزی که بعد از اسم نازنین افغانستان   ننوی...</title><content type='html'>به امید روزی که بعد از اسم نازنین افغانستان   ننویسیم: سرزمين درد، رنج و بی عدالتی&lt;br /&gt;an iranian Ph.D student &lt;br /&gt;shahramsis2010@yahoo.com</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/7248815275592065078/comments/default/3855171388092738649'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/7248815275592065078/comments/default/3855171388092738649'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.kabuli.org/2010/01/blog-post_25.html?showComment=1264501118379#c3855171388092738649' title=''/><author><name>Anonymous</name><email>noreply@blogger.com</email></author><thr:in-reply-to xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0' href='http://www.kabuli.org/2010/01/blog-post_25.html' ref='tag:blogger.com,1999:blog-3242078054687767347.post-7248815275592065078' source='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/posts/default/7248815275592065078' type='text/html'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3242078054687767347.post-2572061296629126026</id><published>2010-01-26T03:49:41.622-05:00</published><updated>2010-01-26T03:49:41.622-05:00</updated><title type='text'>سلام فکرت عزیز 
من هم مدت هاست به این پرسش فکر می ...</title><content type='html'>سلام فکرت عزیز &lt;br /&gt;من هم مدت هاست به این پرسش فکر می کنم که مگر دیگر نمی توان برای وطن ، تنهایی ، حماسه ، مادر ، رفیق ، عمر ، کودک ، مرگ ، آزادی ، حقیقت و... سرودی خواند؟ مگر همه چیز باید در همان چیزی خلاصه شود که نام اش به عشق مشهور شده اما احتمالا چیز دیگری است؟ در هر تلویزیون افغانی - وقتی نوبت موسیقی شود- یک نفر بد آواز را می بینی که شش متر آهن در گرد کمر خود پیچانده و پتلون پاره پاره پوشیده و گاهی که دختران رقصان اجازه می دهندش چهره یی می نماید و پیوسته از جفای معشوقه زار می زند.</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/7248815275592065078/comments/default/2572061296629126026'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/7248815275592065078/comments/default/2572061296629126026'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.kabuli.org/2010/01/blog-post_25.html?showComment=1264495781622#c2572061296629126026' title=''/><author><name>سخیداد هاتف</name><uri>http://haatef1.blogspot.com/</uri><email>noreply@blogger.com</email></author><thr:in-reply-to xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0' href='http://www.kabuli.org/2010/01/blog-post_25.html' ref='tag:blogger.com,1999:blog-3242078054687767347.post-7248815275592065078' source='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/posts/default/7248815275592065078' type='text/html'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3242078054687767347.post-4688811248320553957</id><published>2010-01-26T01:59:20.162-05:00</published><updated>2010-01-26T01:59:20.162-05:00</updated><title type='text'>برادر نسیم فکرت که الهی نسیمت بیشتر شود وفکرت نیرو...</title><content type='html'>برادر نسیم فکرت که الهی نسیمت بیشتر شود وفکرت نیرومند. &lt;br /&gt;عزیز دل برادر دور از کرامات شریف انسانی خواهد بود که ساختار فرهنگی وایران را با ساختار فرهنگی افغانستان مقایسه کنیم وآنگاه انتظار داشته باشیم که چراهنرمندان ما برای ترویج احساسات ملی مردم نمی خوانند. اولن کدام ملت؟ دومن کدام توافق ملی؟ سومن ارزش مشترک ملی که کسی برای آن حنجره اش را پاره کند؟ توکه هزاره هستی ترا هنوز دیگران درمناسبات اجتماعی خود به عنوان آدم قبول ندارد وایجاد مناسبات اجتماعی باتو ننگ دارند. حالا تو خود را نفرین کن برای صدای که نداری تا برای قندهار وهلمند بخوانی. &lt;br /&gt;فرهاد دریایی که تو آن را ایجاد گر انقلاب درموزیک پاپ افغانی خوانده ای، به جان نازنینت که اگربوی از انقلاب درتعهد ورسالت هنر برده باشد. فرهاد دریا برای شهرت وبرای بیشتر مورد توجه قرار گرفتن خود خوانده است تا برای تغیر درهنر موسیقی. گذشته ازاینها یک چیزی به نام هرمنوتیک است اگر بخوانی ودرست بخوانی متوجه خواهد شد که برداشت شما از یک قطعه هنری چیزی نیست که همگان چنان فکر کنند.&lt;br /&gt;&lt;br /&gt;درآخر فراموش نکن که درایران چیزی به نام ایرانیت وجود دارد و این باور دراحساس ورفتار تمام ایرانینان کرد بلوچ فارس ترک وغیره ریشه دارد. درافغانستان اما تو چنین چیزی را می بینی؟</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/7248815275592065078/comments/default/4688811248320553957'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/7248815275592065078/comments/default/4688811248320553957'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.kabuli.org/2010/01/blog-post_25.html?showComment=1264489160162#c4688811248320553957' title=''/><author><name>Anonymous</name><email>noreply@blogger.com</email></author><thr:in-reply-to xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0' href='http://www.kabuli.org/2010/01/blog-post_25.html' ref='tag:blogger.com,1999:blog-3242078054687767347.post-7248815275592065078' source='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/posts/default/7248815275592065078' type='text/html'/></entry><entry><id>tag:blogger.com,1999:blog-3242078054687767347.post-8047327523220776657</id><published>2010-01-26T00:40:12.797-05:00</published><updated>2010-01-26T00:40:12.797-05:00</updated><title type='text'>این مایکل جگر سون باید خودت باشی کسی دیگری که به ا...</title><content type='html'>این مایکل جگر سون باید خودت باشی کسی دیگری که به این نام نشینیده ایم تا حال.</content><link rel='edit' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/7248815275592065078/comments/default/8047327523220776657'/><link rel='self' type='application/atom+xml' href='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/7248815275592065078/comments/default/8047327523220776657'/><link rel='alternate' type='text/html' href='http://www.kabuli.org/2010/01/blog-post_25.html?showComment=1264484412797#c8047327523220776657' title=''/><author><name>حمید</name><email>noreply@blogger.com</email></author><thr:in-reply-to xmlns:thr='http://purl.org/syndication/thread/1.0' href='http://www.kabuli.org/2010/01/blog-post_25.html' ref='tag:blogger.com,1999:blog-3242078054687767347.post-7248815275592065078' source='http://www.blogger.com/feeds/3242078054687767347/posts/default/7248815275592065078' type='text/html'/></entry></feed>