دريا خنديد در دور دست
دندانهايش کف
و لبهايش آسمان
(لورکا)

خلق‌الله چه ميداند. خدا ميداند، شايد؟! از دريا از آب چنين انتظاری نميرفت. و هيچ عاقلی تا آن روز باور نداشتند و انتظار را همچنان. هيچ کس از دريا چنين توقعی نداشت که سينه بلرزاند و دنيا و عالم را به فغان بياورد. و مست الست در دلش بيارآمد.

از زمين هر گردنکشی و نافرمانی احتمال ميرود. شايد هم بجاست همه کارهايش. زمين رقص کمرشکن دارد. گردنک ميزد. شانه‌‌هايش را دو طرفه ميجنباند. غرش و نفسک زدنهايش. همه و همه تعدی بر رکن طبيعت و هستی زمين. شايد هم فراتر. بازهم کی ميداند؟!
زمانی هم از کوه‌های خاکستری‌اش که يال و کوپال زمختش خشم فرو افتاده آسمان را می‌ماند، مثل دهانه اژدها آتش پرتاب ميکند و گاه هم از شدت خشم می‌لرزد و با گرفتن يک نفس عميق و اذا زلزلت الارض زلزالها و اخرجت الارض اثقالها و چندين هزار خانه و خانوار را غافلگير ميکند و دهان بسته به طرف جهنم و بهشت سوق ميدهد. زمينه همه چيز را ميبلعد. اما دريا؟!

دريا که حساب و کتابش جدا بود. با رنگ آبی آسمانی گاهی صداهايش الهام‌بخش ميشود و گاهی آنهای که از زهر عسل بيرون ميکشند را به ترنم واه ميدارد و عاشقان را به امنيت و آرامش. دو دلداده به پهنه بی‌انتهايش، قايق عشق ميراند و اميد در دلش سوزنک‌بازی ميکرد که دريا نفس کشيد. منطق حکم نميکرد اين چنين بيرحم و گردنکش‌وار لجام گسيخته پهنه هستی را بدرد. نه اين چنين رحم بر دلش نمانده ديگر. به هيچ چيز نميشود اعتنا کرد.

دريا خرناسه کشيد. و در يک خرناسه 220000 نفر را در حلقومش فرو برد. آه دريا کاش زاده نميشدی از مادر که اين چنين بيرحم نمی‌ديدمت!!