نتايج به دست آمده از دوره‌های انتخابات در تعيين رياست پارلمان نشانگر اين بود که نه تنها از اختلافات قومی و نژادی کاسته نشده است بلکه هنوزم در حدت و شدت خود پايدار است و حتی در همين زد و بندهای اخير به حد اکثر شدت خود رسيد. اين زد و بندها آن چنان که توقع ميرفت تاثير گزار نبود. يعنی که دست‌های مخفی ايکه در شکل گرفتن پارلمان و انتخاب رئيس ولسی جرگه کار ميکردند، کامياب از صحنه برآمدند، بدون انکه کنار آمدن آقای محقق به نفع عبدالرب رسول سياف را در نظر داشته باشند. مصلحت ارباب بزرگ و بعضی‌های ديگری که در اين قضيه سهيم بودند قرار بر اين داشته‌اند که رياست پارلمان به هر شکلی شده از دست پشتون‌ها خارج شود. چون اگر شما هم يک نگاه به کابينه دولت کرزی بياندازيد، پست‌های مهم دولتی آنطور که توقع توازنش ميرفت، متاسفانه اين توازن وجود ندارد.

گروه‌ها به همين سادگی محو شدند و برخی در همديگر ادغام شدند. به همين سادگی رقابت شکل تازهء گرفت که در آن محقق و سياف بازنده شدند. آنطور که استدلال ميشود ائتلاف محقق و سياف اگر از بعضی گروه‌های ديگر هم حمايت ميشد باز هم عبث تلقی ميشد. چون همه چيز از پيش طرح شده و آماده شده بود. گرچه جناح جمعيت اسلامی ائتلاف آقای سياف و محقق را يک جبهه تازه در برابر خود شان تلقی کردند که منجر به محو و ملحق شدند گروه‌های جدا شده شان شدند. حالا ميشود نتيجه گرفت که اين صف بندی ميان دو جناح قرار داشت که در يک سو آقای ربانی و قانونی قرار داشت و در سوی ديگر آقای محقق و سياف.
البته اين ائتلاف‌های آنی و عجول‌مانند آنقدر پايدار نخواهد ماند و احتمال ميرود، فردا باز هم همين گروه‌ها به نفع خود و محو ديگری خواهند پرداخت، حتی در درون پارلمان.

اگر قضيه را از جانب ديگر و با ديد خوشبينانه‌تر ببينيم، اين طيف‌بندی‌های جديد را بايد به فال نيک بگيريم و بگويم که گذشته‌ها را فراموش بايد کرد. هرکس گذشته‌هايش را ميداند که در اين سرزمين چه کرده و چه کاره بوده. جنايت هيچ يک بر ديگری و مردم کابل پويشده نيست. مهم اين است که ديگر جبهه‌گيری و نظام‌بندی سياسی که ديروز داشتند شکل نگيرد و يک گام تازه در جهت صلح و آبادانی اين کشور زخم خورده و دوستی ميان اقوام باهم برادر افغانستان برداشته شود. آنچه مايه خوشبختی و خوشحالی است اين است که وحدت و ائتلاف‌های که هزار بار در خانه خدا با قسم انجام ميگرفتند و زودهنگام ميشکستند، ديگر رنگ باخته است. و امروز از جو عمومی اين طور نتيجه‌گيری ميشود؛ همت دوستی و برادری و روحيه همکاری و بخشيدن همديگر در درون‌ها رخنه کرده و زنگار خصومت و لئامت گذشته را اندک اندک از بين ميبرد. اين باعث خوشحالی است، گرچه وقايع اخير برای مردم عام غريب می‌نمايد اما بايد گفت که افق تازه با ديد توسعه‌يافته در پيش رو است.

پاينده باد دوستی به اميد خوشبختی مردم زجر ديده افغانستان