این روزها بجز آهنگ انتخابات پارلمانی که تمام بنگاه های خبررسانی و مطبوعات کابل را پر نموده است چیزی دیگر نمیشنویم و گویا در این کشور دیر زمانی است که هیچ اتفاق نیفتاده است.
اندکی بیشتر از دو ماه به زمان برگزاری انتخابات پارلمانی باقی مانده است و کاندیداهای اندک مستقل و بیشتر وابسته به احزاب و جریان های سیاسی کوشش دارند که هرکدام برای آغاز کامپاین انتخاباتی شان آمادهگی بگیرند.
گفته میشود نزدیک به شش هزار نفر زن و مرد کاندیدای هستند که کوشش دارند به ولسی جرگه و شوراهای ولایتی و محلی راه یابند.
جالب اینجاست وقتی به کارنامه کاندیداها بنگری، فکر میکنی آنها از آسمان فرود آمدند و آنقدر معصومند که در این 25 سال خونریزی و جنایت هیچگونه ارتباطی با احزاب و جریان سیاسی خون آشام نداشتهاند. آنقدر پاکاند که از یاران پیامبر پاکتر. تعجب میکنی که این شش هزار نفر تا هنوز کجا بودهاند که امروز میخواهند ناجی و سازنده آینده کشور شوند. امروز میخواهند از غم شکم بیغمت سازند، رفاه، آسایش و آزادی و دموکراسی می آورند.
حال، معلوم نیست از میان این شش نفر چند نفر سواد دارند و اگر سواد دارند آیا میدانند رفاه و آسایش چیست و آیا آنها میدانند آزادی و دموکراسی یعنی چه؟ آزادی ایکه امروز در افغانستان هیچ مفهومی ندارد آزادی و دموکراسی ایکه هنوزم آن آزادی خواهان و دموکراتهای مفلوک به کنهاش پی نبردهاند و کلیشهء از دهن این و آن جار میزنند که ما آزادی خواه هستیم. هر روز با مبلغ هنگفتی سالونهای مجلل کابل را کرایه میکنند و آقایان یک مشت دانشجوی مفلوک که هنوزم نمیدانند آنها در کجایند و دانشگاه یعنی چه به آنها تنها مفهومی آزادی و دموکراسی را یاد میدهند. من متاسفم در مورد محصلین پوهنتون کابل که هر بام و شام، سیاهِ لشکر میشوند و مورد استفادهء سازمان های مجهول الهویه قرار میگیرند.
متاسفانه باید بگویم که ما هنوزم ندانسته ایم که این آزادی لامذهب یعنی چه؟ آیا همان است که زنان غربی به قمت جان شان خریدهاند یا این است که خانمها حق دارند در کنار شوهرش هر جاه و در هر زمان باهم بگردند و لذت ببرند و برابر مرد حق داشته باشند؟ یا انکه نه خانم ها فقط حق دارند در خانه باشند نه در بیرون. شاید هم چنین باشد. چون کسانی که امروز آزادی را برای دیگران می آموزند خود آنها آزادی را لجام کرده اند.
اگر جورج بوش و جنرال پرویز مشرف با خانمهای شان به خارج سفر میکنند و در کانفرانسها ظاهر میشوند آزادی است ولی کرزی صاحب و اعضای کابینه دولت افغانستان خوش دارند، آزادی شان را در منازل شان حفظ کنند. نمیدانیم شاید این آزادی و دموکراسی از نوع افغانستانی اش باشد. کسی دیده و شنیده است که مقامات دولت افغانستان با فامیل های شان به خارج سفر کرده باشند؟
پس کدام آزادی؟ یک گردیزی با هزار ترس و لرز به لغمان سفر میکند. یک خوستی نمیتواند به شمالی برود. یک قندهاری نمیتواند به نورستان برود. یک قندهاری با هزار ترس و لرز به بامیان سفر میکند و یک بامیانی شاید هیچ جرئت نکند که از ساحهء خودش بیرون برود. پس چرا نمیگوید ما امنیت نداریم، امنیت می آوریم؟؟
خدا میداند از این شش هزار نفر یکی پیدا خواهد شد که دستش به خون مردم بیگناه آغشته نباشد؟ معلوم است که در میان این شش هزار کاندیدا افراد ناشایست و ناباب هم به وفور تشریف دارد که اگر خدای نخواسته این افراد به زور و تطمیع مردم به پارلمان راه یابند که بدون شک راه می یابند. آن وقت خدا میداند آیندهء این کشور و ملت مظلوم افغانستان که یک عمر از دم تبر و برچه آب خوردند به کجا خواهد رسید؟ آن وقت دیگر گلیم آن آزادی و دموکراسی را در کشور و از دستگاه دولت برای ابد جمع شده باید تلقی کرد.
متاسفانه اوضاع نابسامان و ترفندهای احزاب و جریانهای سیاسی حاکم بر گوشه کنار افغانستان چنان فضاء را به اختناق کشانیدهاند که راه را برای ورود به افراد مستقیل و بیطرف از هر نوع بند بازی بستهاند و اراده مردم را هم پیش از پیش قبضه کردهاند. در چنین حالت راه یافتن افراد صالح و کاردان و باسواد هم بسته است. آن کسانی که فعلا خود شان را کاندید کردهاند بدون در نظرداشت از این که در سابق چه کاره بوده و چقدر شایستگی دارند، در بروچرهای تبلیفاتی و صحبت های شان چنان خویشتن را عاری از هرگونه خطا جلوه میدهند که فکر میکنی اصلحتر از این فرد در جامعه نیست. اما وقتی اندکی به گذشته های شان تحقیق کنی هوش از سرت میپرد.
حال، معلوم نیست مردمی که اکثریت شان بیسوادند و فاقد اطلاعات امروزی، راه و چاه شان را گم خواهند کرد و شاید در عالم گنگسیت معلوم نیست به کدام وارلورد زورآور رای خواهند داد. در این صورت آیندهء این کشور سیاه تر از قبل خواهد شد که امیدوارم چنین نشود و مردم اندکی سری عقل بیایند و انسان شایستهء را برای رقم زدن سرنوشت سیاسی آیندهء که در آن حیات سیاسی و اجتماعی شان وابسته است برگزینند.