این یادداشت را دو سه روز پیش اینجا گذاشته بودم ولی بعلت نارسایی انترنیتی نتوانستم ببینم که درست آپلود شده است یا خیر. از طرف دیگر سرور پرژین بلاگ هم علت داشت و امروز دو باره اینجا میگذارام. شما هم زیاد از من توقع نداشته باشید که هر روز و سروقت اینجا را بروز برسانم. کجای این مملکت درست است که انترنیت آن درست باشد.

باز هم در باره سقوط هواپیمای کام ایر که 104 چهار تن انسان در آن جان شان را به همین سادگی باختند. امروز درست 12 روز می شود که اجساد در زیر آوار برف در قله کوه چپری، خفته اند. منتظرند اگر بازماندهء داشته باشند از این یخچال طبیعی بیرون شان بکشند. منتظیرند آمریکاییان چه تصمیمی در باره آنها اتخاذ می کنند. منتظیراند، تا نیروهای آمریکایی جعبهء سیاه را بیرون کشیده، یا از بین می برند و یا بدون اطلاع به دولت بی‌اراده افغانستان به سفارت آمریکا تحویل می دهند. سرنوشت 104 چهار تن خفته در زیر برف، فقط در جعبه سیاه نهفته است.

خانواده‌های قربانیان هم بی‌صبرانه هر لحظه انتظار می کشند تا عزیزان‌ شان را تحویل بگیرند از یک طرف. و از طرف دیگر، نیروهای آمریکای در دامنه کوه چپری و اطراف آن مستقر شده اند تا از جعبه سیاه محافظت کنند تا مبادا کسی قبل از مصلحت آمریکا به آن دست یابد.

ارتفاع کوه چپری شاید از بحر هند 4000 هزار متر بلند باشد اما در منطقه کوهستانی افغانستان بیش از 500 متر بلند نیست که صعود در آن، دشوارتر از صعود در کوه هیمالیا است.

شاید یک روز قبل، از خبرها شنیده باشید که به دولت افغانستان سه تا موتور سایکلیت تیزرفتار که قادر به راه رفتن در درون برف می باشند اهدا شده است. هدف از اهدای این سه موتور سایکلیت این است که افغانها بتوانند با موتور سایکلیت تیزرفتار از درون 8 فوت برف به قله‌ء کوه چپری راه یابند و اجساد 104 چهار تن را از زیر آوار برف بیرون بکشند. فکرش را بکنید با موتور سایکلیت تیزرفتار می‌خواهند از درون بیش از دو نیم متر برف به قله کوه برسند. خر گفتن به ملت افغان، دیگر چه شاخ و دم دارد؟

راستی از فعالیت دولت افغانستان در جهت بیرون کشیدن اجساد بی خبر هم نمانید و آن این است که دولت افغانستان در یک امر فوق‌العاده، 104 تابوت را برای قربانیان این حادثه هوایی ساخته است تا برای انتقال اجساد در بهار امسال، از آن استفاده کنند.

و این هم خبری دیگر.

1- شب گذشته نزدیک شفق بود که درِ منزل ما به شدت کوبیده شد. لحظه بعد سرو صدای زیادی برخواست که خواب را بر من حرام کرد. از من خواستند تا اطاق را ترک کنم. علتش را پرسیدم گفتند پیش بینی شده است که همین امروز صبح زود در کابل زلزله‌ء سنگینی رخ می دهد.

زود سراغ پشکم را گرفتم دیدم در بغل راستش خوابیده پنجال راستش را آرام به بالشتم چسپانده است و هردم خور میزند. وقتی دستم را روی بدنش احساس کرد لحظهء چشمانش را باز کرد و مهربانانه به من نگاه کرد. در جواب دیگران، خندیدم و حتی مسخره‌شان کردم و گفتم من و پشکم می خواهیم همینجا بمیریم بروید شما بیرون زنده بمانید. بعد دوباره خوابیدم ولی درست خواب نرفتم.

شاید بدانید، حیواناتی هستند که چند لحظه قبل از وقوع زلزله با خبر می شوند و جیغ و فریاد می کشند و ناراحتی بیش از حد می کنند. مثلا اسپ، پشک، شادی... و غیره هستند. اگر شما یک اسپ داشته باشید از حملات دشمن، زلزله و یا هر خطری که احتمالش برود شما را کمک کرده و قبل از وقوع آن باخبر می سازد. پشک هم همینطور.

وقتی هوا کم روشن شد رفتم بیرون. اصلا باورکردنی نبود. همه‌ء مردم با زن و فرزند‌ان‌شان بیرون برآمده بودند و منتظیر بودند که چه وقت زلزله رخ می دهد. پسر همسایه‌ ام را دیدم که بسیار شاد است و با خودش میخندد. پرسیدم عبید جان چه شده مگر خوش داری زلزله شود؟ در جوابم گفت: راستی من امروز خدا را شکر می گویم که زلزله می شود، امیدوارم هرروز همین زلزله واقع شود و من روی دختر همسایه ام را ببینم و مکررا می گفت که بعد از هفت ماه دعاهای پشت سری هم، امروز خدا دعایم را مستجاب کرد و آن این است که امروز می خواهد به بهانه زلزله، روی یارم را به من نشان دهد. دلم به حالش سوخت، رویش را بوسیدم و رفتم آنسوتر.

وقتی دیدم این همه مردم بی اطلاع و بی عرضه ساعت‌ها در هوای سرد منتظیراند که زلزله رخ دهد و آنها جان سالیم بدر کنند. تاسفم دو چندان شد و در دلم به ریش همه اش خندیدم و گفتم ملت بی اراده و بی عرضه! زندگی را حیف کرده اید! جهان هم حق دارند شما را مسخره کنند.

از همه بدتر انکه یک استاد پوهنتون و یک داکتر را دیدم که دست اطفال‌ شان را حلقه کرده در گوشهء نزدیک درخت استاده بودند.

آخیر، آمریکا هم حق دارد این ملت بی‌اراده و بی‌عرضه را مثل خری در گل مانده به این سو و آن سو بکشد. نه آمریکا بلکه هر قدرت دیگری هم که باشد بالای این ملت بی‌خبر و بی‌اراده به سادگی می تواند حکمرانی کند. حیف است این مردم کمترین اطلاعاتی را در بارهء حوادث طبیعی مانند زلزله ندارند. به اندک شایعه، حماقت شان را به نمایش می گذارند.