جالب است آقا. در افغانستان همه چیز برعکس است و روی شاخ گاو می‌چرخد. قصه از اینجا شروع می‌شود که رئیس ما هر روز، با بایسکل (دوچرخه) به دفتر می‌آید. در افغانستان این طوری نیست تا موتر شخصی و راننده شخصی نداشته باشند، نمی‌توانند کار بکنند. در ساختمانی که هر روز در آن سینمار برگزار می‌شود، نظافتچی آن، یک خانم نسبتا جوانی است که با موتر (ماشین) مرسدس‌‌بنز 2005‌ اش هر روز برای کار در اینجا می‌آید. در افغانستان، همین موتر را کرزی و آدم‌های که فکر می‌کنند بسیار بزرگند سوار می‌شوند. در افغانستان، اموال و دارایی شخصیت می‌آفریند و بزرگت می‌کند. فربه می‌سازد، یک هیولا عجیب و غریب به بار می‌آورد. اما در اینجا فرق دارد. همه چیز وسیله است برای رسیدن به هدف بالاتر. خیلی از کسانی را می‌بینی که در سازمانهای اجتماعی روزها و ماه‌ها وقت شان را وقف کار می‌کنند، بدون داشتن حقوق. حتی باید پول قهوه و نان چاشت شان را هم خود شان بپردازند.

آقای میشل ردیسکیMichael Rediske ، مسئول گزارشگران بدون مرز در آلمان است. هیچگونه درآمدی از کارش ندارد اما چند سال است که کار می‌کند و با روزنامه‌نگاران همکاری دارد.

خانم انکی مارتینیAnke Martini، یکی از اعضای اسبق پارلمان آلمان است اما امروز در transparency international یکی از اعضای اصلی این سازمان است اما بدون معاش.
در افغانستان، اگر از معاش دالری خبری نباشد، کسی کار نمی‌کند.

در افغانستان، شکم بزرگ، دکان، موتر، زمین، خانه، دارایی و بالآخره همه چیز فربه‌تر از انسانیت است. تو زمانی انسان هستی که این موارد را داشته باشی ورنه تو و یک کارگر عادی فرق چندانی نداری. برخوردها با تو از اول تعریف شده است.
هرچند هم باسواد باشی، در ردیف انسانهای هستی که چندان به دردخور نیستی. جامعه افغانی آنقدر استعداد‌کش و فضای کشنده در آن حاکم است که تو را به تدریج ازبین می‌برد. هیچ فرصت برای اینکه خودت را نشان بدهی و بگوی کیستی وجود ندارد. از هر طرف تو را توبیخ می‌کنند، به هر دلیلی. چون تو شبیه آدم‌های که در آن جامعه زندگی‌ می‌کنند نیستی. تو در نزد آنها یک هیولا هستی. یک آدمی که فکر می‌کنند، تو سراپا گناه و معصیت هستی. یک انسان لاابلی و بی‌کاره که نماز نمی‌خواند، مسجد نمی‌رود و خلاصه اینکه رفتار و حتی لباس پوشیدنش فرق دارد.

نام:
ايميل:
سایت/وبلاگ:
اطلاعات شما ذخيره شود ؟آريخير

لطفا کمی صبر کنید ...