ژولیده سرایی

من شاعر نیستم اما شعر را دوست دارم. شعری که شعر باشد نه حاصل تراوش هیجانات روحی و زودگذر سراینده آن. شکی نیست که هر شاعری دچار چنین وضعیت بدبینی، شکاکیت، سردرگمی و نوعی توهم نوستالوژیک همراه با حس وطن دوستی و مردم دوستی‌اش می‌شود. اما آه بر آن شاعری که معجونی از این همه سردرگمی‌ها، درماندگی‌ها، خودنابینی‌ها و بهت زده دست به شعر سرایی بزند.

اخیرا، شریف سعیدی، شعرهای دور درازی سروده که (یکش را به دخترش تقدیم کرده) سر و ته آن درهرجا بند است. آدم حیران می‌ماند از کجایش شروع کند و به کجایش ختم کند. اصلا هدف شاعر چیست، می‌خواهد چه بگوید؟ نمی‌دانم، که گفته است که هرچه بدبختی و یا هرچه شیرینی و زیبایی را در شعر تان بگنجانید شعر است. اگر چنین چیزی را شعر بگوییم باید این را قالب نو زد.

معمولا، سنت این است که یک خواننده می‌خواهد شعری را بخواند که اول برای او فضا ایجاد کند و بعد کلماتند که تاثیر می‌گذراند نه موضوع گوگانون در یک شعر بی‌سرو پا و نه هم زهر در واژه‌ها.

چنین شعرها بیشتر به نثری می‌ماند که نویسنده آن لم داده بر تشک اسفنجی و تکیه بر پشتی گلدار، چای سبز هیل‌دار را سرکشیده و پا روی پا انداخته و در اوقات مختلف و با روحیه و اشکال مختلف نوشته باشد و فکر می‌کنم تاثیر آن هم بیشتر خواهد بود تا گسستن آن به چندین قطعه.